سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: همایش گردشگری و توسعه پایدار

تعداد صفحات: ۱۱

نویسنده(ها):

حسین صرامی – عضو هیئت علمی دانشگاه اصفهان
مهری اذانی – استادیارگروه جغرافیای دانشگاه آزاد اسلامی واحد نجف آباد، مسئول کمیته
فرزانه مومن زاده – دانشجوی کارشناسی ارشد ، دانشگاه آزاد اسلامی واحد نجف آباد

چکیده:

هر فرد به عنوان یک انسان دارای حقوقی است که وقتی در شهر زندگی می کندبه عنوان یک شهروند علاوه بر حقوق انسانی خود از حق شهروندی نیز برخودار می گردد.استفاده کردن از فضاهای شهری بدون محدودیت از حقوق شهروندی است . افراد دارای محدودیت حسی – حرکتی به خاطر محدودیت در اندام حسی خود نیاز های دیگری نیز دارند که احتیاج به خدمات شهری متناسب با وضعیت معلولین را طلب می کند. مشکلات موجود در طراحی فیزیکی شهری و معماری از بزرگترین موانع حضورافراد دارای معلولیت در فعالیت های اجتماعی است . با توجه به تعداد زیاد افراد معلول ونیزافزایش تصادفات رانندگی و حوادث غیرمترقبه دیگر که تعداد معلولین را افزایش می دهد؛ و همچنین نیاز شدید روحی این افراد به کاهش مشکلات و گذران اوقات فراغت به نحو مطلوب، وبانگاهی اجمالی به وضعیت موجود فضاهای گردشگری درشهرهای ایران،به طور اعم و شهر اصفهان به طور اخص که نشان دهنده این واقعیت هستندکه اغلب این فضاها پاسخگوی نیازها ومحدودیتهای افراد دارای معلولیت نبوده ؛ لذا تعمق در رفع نیاز هاو تنگناهای فرا روی معلولین در معابر ،مراکز عمومی ، مکان های گردشگری و کاربریهای مختلف به صورت علمی اجتناب ناپذیر است.هدف از این پژوهش؛ شناسایی و بررسی مشکلات معلولان ، مناسب سازی محیط های شهری با واقعیت های موجود و بهبود سازی مسائل حرکتی معلولان در مناطق مختلف شهری ، بهینه سازی اماکن موجود در ساختمان های عمومی مانند مجتمع های تفریحی -گردشی ، پارکها، اماکن اقامتی ،پذیرایی ووسایل حمل ونقل می باشد. روش پژوهش؛روش این پژوهش براساس هدف کاربردی وبراساس ماهیت توصیفی– تحلیلی می باشدوروش گردآوری اطلاعات به صورت کتابخانه ای و میدانی ( پرسشنامه ، مصاحبه ،مشاهده،) است. نتایج تحقیق : از نتایج این پژوهش می توان به ذکر این موارد پرداخت که اماکن گردشگری جهت استفاده معلولان در شهر اصفهان در سه وضعیت مناسب ،تاحدی مناسب ونامناسب قرار دارند، که مسئولین جهت بهبود این وضعیت باید برنامه ریزی دقیقتر و صحیحتر نسبت به این موضوع داشته باشند.