مقاله نقش میانجی تناسب فرد- سازمان و فرد- شغل، در رابطه میان انگیزه خدمت به خلق و عملکرد شغلی در پرستاران بیمارستان های دولتی شهر اصفهان که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در آذر و دی ۱۳۹۱ در مدیریت اطلاعات سلامت از صفحه ۷۳۳ تا ۷۴۳ منتشر شده است.
نام: نقش میانجی تناسب فرد- سازمان و فرد- شغل، در رابطه میان انگیزه خدمت به خلق و عملکرد شغلی در پرستاران بیمارستان های دولتی شهر اصفهان
این مقاله دارای ۱۱ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله انگیزه
مقاله انگیزه خدمت به خلق
مقاله تناسب فرد
مقاله سازمان
مقاله تناسب فرد
مقاله شغل
مقاله عملکرد شغلی

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: ناصری محمدآبادی علی
جناب آقای / سرکار خانم: نوری ابوالقاسم
جناب آقای / سرکار خانم: عسکری آزاده
جناب آقای / سرکار خانم: صادق رباب

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
مقدمه: نظریه انگیزه خدمت به خلق یکی از معدود نظریات انگیزشی است که به بررسی انگیزه در سازمان های دولتی و همبسته های سازمانی آن همچون عملکرد شغلی در بخش دولتی می پردازد. پژوهش های پیشین با تاکید بر تاثیر مستقیم انگیزه خدمت به خلق بر عملکرد، منجر به ایجاد نتایج ضد و نقیض گشته اند. در این پژوهش، استدلال شده است که تاثیر انگیزه بر عملکرد شغلی، به صورت غیر مستقیم است، متغیرهای تناسب فرد- سازمان و تناسب فرد- شغل، به عنوان متغیرهای میانجی در این رابطه مورد شناسایی قرار گرفت.
روش بررسی: این مطالعه مقطعی بود و از آن جایی که شغل پرستاری یکی از بهترین مشاغلی است که می توان در آن انگیزه خدمت به خلق مشاهده کرد، بیمارستان های دولتی به عنوان محیط پژوهش انتخاب شد. بدین منظور تعداد ۱۰۳ نفر از پرستاران زن بیمارستان های دولتی شهر اصفهان به صورت تصادفی انتخاب شدند و به پرسش نامه های انگیزه خدمت به خلق، تناسب فرد- سازمان، تناسب فرد- شغل و عملکرد شغلی پاسخ دادند. نتایج حاصل سپس توسط نرم افزار معادلات ساختاری AMOS (Analysis of moment structures) تحلیل شد.
یافته ها: رابطه میان انگیزه خدمت به خلق هم با تناسب فرد- سازمان (b=0.371 و P<0.01) و هم با تناسب فرد- شغل (b=0.561 و P<0.001)، مثبت و معنی دار است. همچنین روابط تناسب فرد- سازمان و هم تناسب فرد- شغل نیز با عملکرد شغلی، مثبت و معنی دار است (به ترتیب: b=0.367 و P<0.001 و b=0.482 و P<0.001). اما مطابق فرض در حضور تناسب فرد- سازمان و تناسب فرد- شغل، انگیزه خدمت به خلق با عملکرد رابطه معنی دار نداشت که تایید کننده نقش میانجی این دو متغیر است.
نتیجه گیری: در حالی که سازمان های خصوصی می توانند با تکیه بیشتر بر پاداش های مادی همچون پول، افراد را در جهت کار کردن بهتر در راستای اهداف و تامین سود مالک برانگیزانند، سازمان های دولتی باید بیشتر بر درخواست از کارکنانشان برای کار در جهت پیشبرد اهداف جامعه و همچنین ارضای نیازهای شخصی متکی باشند تا کارآیی بالاتری را شاهد باشند.