مقاله ناامنی غذایی و سرمایه اجتماعی که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در بهار ۱۳۹۳ در اخلاق زیستی از صفحه ۱۶۱ تا ۱۹۲ منتشر شده است.
نام: ناامنی غذایی و سرمایه اجتماعی
این مقاله دارای ۳۲ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله ناامنی غذایی
مقاله امنیت غذایی
مقاله خانوار
مقاله سرمایه اجتماعی
مقاله تبریز

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: کوهی کمال

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
مقدمه: امنیت غذایی یکی از فاکتورهای اصلی تامین کننده سلامت فردی و اجتماعی است و ضامن توسعه و پیشرفت جامعه محسوب می شود و از چنان اهمیتی برخوردار است که بانک جهانی و فائو هدف توسعه هزاره سوم را امنیت غذایی معرفی نموده است. در همین راستا، مقاله حاضر می کوشد میزان ناامنی غذایی خانوارهای شهر تبریز و نقش سرمایه اجتماعی در کاهش آن را مورد مطالعه قرار دهد.
روش: تحقیق به روش پیمایشی در سال ۱۳۹۱ انجام شد و جامعه آماری پژوهش را سرپرستان خانوارهای شهر تبریز تشکیل دادند که تعداد آنها بالغ بر 378329 خانوار بود. از این تعداد، ۴۲۶ خانوار بر اساس روش نمونه گیری خوشه ای تصادفی چند مرحله ای انتخاب شدند و ابزار گردآوری اطلاعات پرسشنامه محقق ساخته بود. تحلیل پایایی متغیرهای ناامنی غذایی و سرمایه اجتماعی نشان دهنده پایایی بالایی است. همچنین برای تجزیه و تحلیل داده های گردآوری شده از نرم افزار spss نسخه ۲۲ استفاده شده است.
یافته ها: یافته های تحقیق نشان می دهد که میزان ناامنی غذایی در خانوارهای شهر تبریز در سطح پایین (۱۰٫۴ از ۱۰۰) قرار داشته و تحلیل همبستگی پیرسون نیز حاکی از آن است که ابعاد سرمایه اجتماعی یعنی اعتماد اجتماعی، مشارکت اجتماعی و شبکه روابط اجتماعی با ناامنی غذایی همبستگی منفی و معکوسی داشته است. در بین ابعاد سه گانه سرمایه اجتماعی، شبکه روابط اجتماعی و مشارکت اجتماعی وارد مدل نهایی شده و توانسته اند نزدیک به ۱۹ درصد از تغییرات ناامنی غذایی را تبیین نمایند. بعد اعتماد اجتماعی از مدل نهایی خارج شده و تاثیر معناداری در تبیین تغییرات ناامنی غذایی ایفا نمی کند.
نتیجه گیری: در میان ابعاد سه گانه سرمایه اجتماعی، شبکه روابط اجتماعی و مشارکت اجتماعی تعیین کننده های مناسبی برای کاهش ناامنی غذایی خانوارهای شهر تبریز محسوب می شوند. همچنین شبکه روابط اجتماعی در زمره عمده ترین و مهمترین عامل کاهش ناامنی غذایی خانوارها به شمار می رود.