مقاله مقایسه میزان پرخاشگری بین دو گروه موزیک و غیرموزیک نیروی انتظامی که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در زمستان ۱۳۹۱ در طب انتظامی از صفحه ۱۷۰ تا ۱۷۵ منتشر شده است.
نام: مقایسه میزان پرخاشگری بین دو گروه موزیک و غیرموزیک نیروی انتظامی
این مقاله دارای ۶ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله پرخاشگری
مقاله گروه موزیک
مقاله گروه غیرموزیک
مقاله ناجا

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: کمالی محمدرضا
جناب آقای / سرکار خانم: فروتن مصطفی
جناب آقای / سرکار خانم: براری مصطفی
جناب آقای / سرکار خانم: پناهی هادی

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
مقدمه: در مجموعه ای مانند پلیس که هر یک از نیروها به عنوان سرمایه های آن سازمان محسوب می شود تاثیرات آلودگی صوتی می تواند به نابهنجاری های رفتاری نظیر پرخاشگری منجر شود که این مساله می تواند زمینه ساز بروز فرسایش خدمتی شود. از این رو مطالعه حاضر با هدف مقایسه میزان پرخاشگری افراد شاغل در گروه موزیک نیروی انتظامی با افرادی است که به موزیک اشتغال ندارند، انجام شد.
مواد و روش ها: این مطالعه مقایسه ای بوده و تست های پژوهش بر روی تمامی اعضای شاغل در گروه موزیک دانشگاه علوم انتظامی (۴۲ نفر) اعمال گردید. جهت دستیابی به گروه شاهد، پس از همتاسازی گروه مذکور ۴۲ نفر به عنوان گروه مقایسه و انتخاب شدند. ابزار اصلی گردآوری داده ها پرسشنامه پرخاشگری باس و پری بود که به همراه پرسشنامه اطلاعات جمعیت شناختی در اختیار افراد نمونه قرار داده شد. داده های جمع آوری شده سپس با استفاده از آزمون تی و همبستگی پیرسون با نرما فزار ۲۰SPSS تجزیه و تحلیل شدند.
یافته ها: در این مطالعه مشاهده شد که نمره کلی پرخاشگری اعضای گروه موزیک نسبت به سایر گروه های ستادی به طور معناداری بالاتر است. این اختلاف در مورد چهار خرده مقیاس پرخاشگری فیزیکی، پرخاشگری کلامی، خشم و خصومت نیز به دست آمد (p=0.001). همچنین نتایج آزمون همبستگی پیرسون نیز نشان داد که میان سابقه کار و میزان پرخاشگری رابطه مثبت و معناداری وجود دارد (p=0.011). به عبارت دیگر با افزایش سابقه کاری افراد در گروه موزیک، میزان پرخاشگری آن ها نیر بیشتر می شود.
نتیجه گیری: نتایج به دست آمده در این مطالعه بیانگر اهمیت تاثیر مواجهه با صدای بالا بر بروز تغییرات رفتاری مانند پرخاشگری در اعضای گروه موزیک می باشد. برنامه ریزی و اتخاذ تدابیری جهت کاهش و کنترل مواجهه این گروه از افراد با این عامل استرس زای محیطی بسیار ضروری و لازم می باشد. اقداماتی از قبیل تخصیص فضای مناسب جهت تمرین و ایجاد فضای آکوستیک، زمان بندی صحیح برای کار و استراحت و مداخلات روانشناختی جهت کاهش میزان پرخاشگری و افزایش سازگاری در محیط کار از جمله راهکارهای پیشنهادی جهت تحقق این هدف می باشند.