مقاله مقایسه سطح آگونیست های ترشحی IL-12 ازماکروفاژهای بیماران مبتلا به لیشمانیوز پوستی التیامی و غیر التیامی که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در هفته دوم آبان ۱۳۹۲ در مجله دانشکده پزشکی اصفهان از صفحه ۱۴۳۵ تا ۱۴۴۲ منتشر شده است.
نام: مقایسه سطح آگونیست های ترشحی IL-12 ازماکروفاژهای بیماران مبتلا به لیشمانیوز پوستی التیامی و غیر التیامی
این مقاله دارای ۸ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله آگونیست
مقاله اینترلوکین ۲۳
مقاله اینترلوکین ۲۷
مقاله ماکروفاژ
مقاله پروماستیگوت
مقاله لیشمانیوز پوستی

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: طلوعی سپیده
جناب آقای / سرکار خانم: حجازی سیدحسین
جناب آقای / سرکار خانم: هاشمی نیا سیدجواد
جناب آقای / سرکار خانم: ارجمند رضا
جناب آقای / سرکار خانم: خامسی پور علی
جناب آقای / سرکار خانم: نیل فروش زاده محمدعلی

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
مقدمه: لیشمانیوز پوستی یک بیماری است که اغلب خود به خود بهبود می یابد، ولی در موارد نادری و به علل نامعلوم زخم ها ممکن است گسترش یابند و شکل مقاومی از بیماری را ایجاد کند. هنوز شاخص ایمونولوژیک مهمی که نشان دهنده روند بهبود لیشمانیوز پوستی در انسان باشد، شناخته نشده است. در این مطالعه سطح تولید سیتوکین های خانواده(Interleukin-12) IL-12   IL-23)و IL-27) در دو گروه افراد مبتلا به فرم التیامی و غیر التیامی لیشمانیوز بررسی شد تا احتمال نقش این دو سیتوکین در روند بهبود زخم های ناشی از عفونت با L.major بررسی شود.
روش ها: ۲۶ بیمار مقیم استان اصفهان که به دو شکل التیامی و غیر التیامی لیشمانیوز پوستی مبتلا بودند، انتخاب شدند. سطح تولید IL-23 و IL-27 از ماکروفاژهای خون محیطی در محیط کشت، در دو گروه بیماران و شاهد، قبل و بعد از تحریک با پروماستیگوت های انگل L.major به روش ELISA اندازه گیری شد.
یافته ها: میانگین تولید IL-23 و IL-27 از ماکروفاژهای افراد مبتلا به شکل التیامی به طور معنی داری از بیماران مبتلا به شکل غیر التیامی بیشتر بود. همچنین سطح تولید این دو سیتوکین در سوپرناتانت محیط کشت، قبل و بعد از تحریک، در دو گروه اختلاف معنی داری را نشان داد (۰٫۰۰۱>P).
نتیجه گیری: به نظر می رسد تولید آگونیست های IL-12 در روند بهبود زخم های ناشی از لیشمانیوز پوستی می تواند موثر باشد. به همین دلیل مطالعات بیشتری در این زمینه در مدل انسانی بیماری لازم است تا نقش این سیتوکین ها در این بیماری بهتر شناخته شود.