مقاله مقایسه تاثیر لتروزول و کلومیفن سیترات بر موفقیت باروری در بیماران با سندرم تخمدان های پلی کیستیک که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در مهر ۱۳۹۲ در مجله پزشکی دانشگاه علوم پزشکی ارومیه از صفحه ۵۴۳ تا ۵۴۹ منتشر شده است.
نام: مقایسه تاثیر لتروزول و کلومیفن سیترات بر موفقیت باروری در بیماران با سندرم تخمدان های پلی کیستیک
این مقاله دارای ۷ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله سندرم تخمدان های پلی کیستیک
مقاله القای تخمک گذاری لتروزول
مقاله کلومیفن سیترات
مقاله ناباروری

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: نان بخش فریبا
جناب آقای / سرکار خانم: حاج شفیع ها معصومه
جناب آقای / سرکار خانم: طباطبائی المیرا
جناب آقای / سرکار خانم: مظلومی پویا
جناب آقای / سرکار خانم: اشنویی سیما

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
پیش زمینه و هدف: عدم تخمک گذاری ۲۰ درصد از علل نا باروری را تشکیل می دهد و سندرم تخمدان های پلی کیستیک (PCOS) شایع ترین بیماری غدد در زنان در سنین باروری می باشد، تخمدان پلی کیستیک سندرمی است که با عدم تخمک گذاری مزمن و نازایی همراه می باشد. در بعضی مطالعات اخیر از داروهای مهارکننده آروماتاز مانند لتروزول به عنوان داروی مناسبی در القای تخمک گذاری توصیه شده است. تحریک تخمک گذاری تک تخمی یکی از مزایای داروی لترزول می باشد که در سندرم پی سی او اس می تواند مد نظر قرار گیرد. بنابراین بر آن شدیم اثرات لتروزول را در مقایسه با کلومیفن سیترات بر موفقیت القای تخمک گذاری در بیماران با سندرم تخمدان های پلی کیستیک ارزیابی نماییم.
روش کار: در کار آزمایی بالینی حاضر ۲۲۰ نفر از بیماران نازا با تشخیص PCOS به شکل تصادفی به دو گروه دارویی کلومیفن سیترات و لتروزول وارد شده و هر دو گروه مداخله آمپول گنادوتروپین، hCG و انجام IUI را دریافت نمودند. دو گروه از نظر پیامد درمان شامل تعداد فولیکول های رسیده، ضخامت آندومتر و تعداد گنادوتروپین های مصرفی در روز تجویز HCG میزان بروز بارداری و چند قلویی و میزان سقط تا هفته چهاردهم بررسی و با یکدیگر مقایسه شدند.
نتایج: اختلاف میانگین سنی بیماران بین گروه لتروزول و کلومیفن از نظر آماری معنی دار نبود. در این مطالعه اختلاف میانگین تعداد تخمک و نیز ضخامت اندمتر بین دو گروه کلومیفن و لتروزول معنی دار بودی لیکن رخداد حاملگی بین دو گروه از نظر آماری تفاوت معنی داری نداشتند. میانگین تعداد فولیکول های رسیده در گروه لتروزول ۰٫۸±۱٫۸۳ و در گروه کلومیفن ۱٫۱۳±۲۷٫۲۸ عدد بود (P=0.001). میانگین ضخامت آندومتر ۱٫۱۸±۸٫۷ در گروه لتروزول و در گروه کلومیفن ۱٫۲۰±۷٫۳۰ بود (P=0.001). تعداد ۳۰ نفر ۲۷٫۳ درصد در گروه لتروزول و ۲۰ نفر ۱۸٫۲ درصد در گروه کلومیفن تست مثبت بارداری داشتند (p=0.1).
بحث و نتیجه گیری: در ضمن با اینکه احتمال حاملگی چند قلویی با توجه به تعداد کمتر فولیکول رسیده در گروه لترزول پایین تر بود لیکن رخداد حاملگی اختلاف معنی داری با گروه کلومیفن نداشت، لذا شاید لتروزول را به عنوان داروی موثر برای القای تخمک گذاری در بیماران PCOS پیشنهاد نمود.