مقاله مقایسه تاثیر قرار دادن لنگاز در طرفین رحم و وضعیت ۳۰ درجه ترندلنبرگ معکوس در کاهش بروز درد شانه به دنبال عمل جراحی سزارین تحت بی حسی نخاعی که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در هفته اول خرداد ۱۳۹۳ در مجله زنان مامایی و نازایی ایران از صفحه ۸ تا ۱۲ منتشر شده است.
نام: مقایسه تاثیر قرار دادن لنگاز در طرفین رحم و وضعیت ۳۰ درجه ترندلنبرگ معکوس در کاهش بروز درد شانه به دنبال عمل جراحی سزارین تحت بی حسی نخاعی
این مقاله دارای ۵ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله بی حسی نخاعی
مقاله درد شانه
مقاله سزارین

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: مرتضوی لاهیجانی مریم
جناب آقای / سرکار خانم: منشوری آزیتا
جناب آقای / سرکار خانم: قهرمانی مهدی
جناب آقای / سرکار خانم: اسدالهی زهرا
جناب آقای / سرکار خانم: شفیع پور محمدرضا

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
مقدمه: درد شانه از جمله شکایات شایع زنان پس از عمل جراحی سزارین میباشد که گاهی اوقات بسیار شدید بوده و باعث اختلال عملکرد مادر در شیردهی و مراقبت از نوزاد می شود. یکی از دلایل درد شانه، درد ارجاعی ناشی از تحریک دیافراگم به دلیل وجود خون و مایع آمنیوتیک در حفره صفاق پس از جراحی میباشد، لذا مطالعه حاضر با هدف بررسی مقایسه ای تاثیر قرار دادن لنگاز در طرفین رحم و وضعیت ۳۰ درجه ترندلنبرگ معکوس در کاهش بروز درد شانه به دنبال عمل جراحی سزارین تحت بی حسی نخاعی انجام شد.
روش کار: این مطالعه کارآزمایی بالینی سه سوکور در سال ۱۳۹۱ بر روی ۲۰۱ زن داوطلب سزارین در بیمارستان نیک نفس رفسنجان انجام شد. افراد به طور مساوی به سه گروه تقسیم شدند. جراحیها توسط دو جراح و به تعداد مساوی در هر گروه انجام شد. در بیماران گروه A، پس از انجام بی حسی نخاعی، دو عدد لنگاز آغشته به سرم نمکی با خط حاجب در طرفین رحم قرار داده شد و عمل جراحی در وضعیت خوابیده به پشت و در زاویه صفر نسبت به افق انجام شد. در گروه B، بیماران در حین عمل در وضعیت ۳۰ درجه ترندلنبرگ معکوس و بدون استفاده از لنگاز قرار گرفتند. در بیماران گروه C، عمل سزارین بدون قرار دادن لنگاز و در وضعیت خوابیده به پشت انجام شد. شدت درد بیماران ۲۴ ساعت پس از عمل در شانه راست، چپ یا هر دو شانه ارزیابی شد. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از نرم افزار آماری SPSS (نسخه ۱۸) و آزمون های آنالیز واریانس یک طرفه، کای دو، آزمون های تعقیبی PostHoc و آزمون تی تست دو نمونه ای انجام شد. میزان p کمتر از ۰٫۰۵ معنی دار در نظر گرفته شد.
یافته ها: اختلاف میانگین شدت درد بین سه محل درد معنی دار نبود (۰٫۷۲۸=p). همچنین اختلاف معنی داری بین میانگین شدت درد در بین سه گروه (۰٫۱۱۱=p) و بین جراحی های انجام شده توسط جراح A و B مشاهده نشد (۰٫۴۳۰=p).
نتیجه گیری: با توجه به عدم وجود اختلاف معنی دار در گروه شاهد و گروه استفاده از لنگاز و ترندلنبرگ معکوس، احتمالا عامل دیگری غیر از وجود خون و مایع آمنیوتیک، باعث تحریک دیافراگم و درد ارجاعی شانه می شود.