مقاله مقایسه تاثیر تمرین قدرتی یکطرفه بر شاخص های الکترونوروگرافی عضو قرینه در اندام فوقانی که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در پاییز ۱۳۹۱ در مجله دانشگاه علوم پزشکی خراسان شمالی از صفحه ۴۵۹ تا ۴۶۸ منتشر شده است.
نام: مقایسه تاثیر تمرین قدرتی یکطرفه بر شاخص های الکترونوروگرافی عضو قرینه در اندام فوقانی
این مقاله دارای ۱۰ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله شاخص های الکترونوروگرافی
مقاله دامنه موج M
مقاله زمان تاخیر موج M
مقاله الکترومیوگرافی
مقاله تمرینات قدرتی یک طرفه
مقاله انتقال دوسویه

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: رمضان پور محمدرضا
جناب آقای / سرکار خانم: مقدم امیر
جناب آقای / سرکار خانم: زمانی شیما
جناب آقای / سرکار خانم: زرنگ محمود
جناب آقای / سرکار خانم: شبانی محمد
جناب آقای / سرکار خانم: اکابری آرش

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
زمینه و هدف: هدف از پژوهش حاضر، تاثیر تمرینات قدرتی یک عضو اندام فوقانی بر روی شاخص های عصبی یا الکترونوروگرافی عضو قرینه (طرف مقابل) بود.
مواد و روش کار: تحقیق حاضر از نوع نیمه تجربی بوده و آزمودنی های آن متشکل از ۳۰ زن سالم بوده که سابقه هیچ گونه آسیب در مفصل آرنج، تاندون ها و رباط های عضله دوسربازویی نداشته و همه آن ها راست دست (دست برتر) بودند. آزمودنی های تحقیق بصورت تصادفی از میان دانشجویان تربیت بدنی دانشگاه آزاد اسلامی (واحد بجنورد) انتخاب شده و در سه گروه ۱۰ نفری (دو گروه تجربی و یک گروه کنترل) تقسیم شدند. گروه تجربی اول یک سری تمرینات قدرتی منتخب روی عضله دوسربازویی دست برتر و گروه تجربی دوم همان تمرینات را روی عضله دوسربازویی دست غیربرتر، سه بار در هفته و به مدت هشت هفته اجرا کردند. الکترومیوگرافی (EMG) هنگام حداکثر انقباض ارادی (MVC) عضله دوسر بازویی هر دو دست برتر و غیربرتر در پیش آزمون و پس آزمون اندازه گیری شد. تجزیه و تحلیل داده های جمع آوری شده توسط نرم افزار آماری SPSS و با استفاده از آزمون t استیودنت در سطح معنی داری P£۰٫۵ انجام گردید.
یافته ها: نتایج نشان داد که افزایش معنی داری در MVC و EMG عضله دوسربازویی دست تمرینی و غیرتمرینی به دنبال هشت هفته تمرین قدرتی مشاهده شد، در صورتی که در گروه کنترل تفاوت معنی داری وجود نداشت.
نتیجه گیری: تمرینات قدرتی یک طرفه سبب افزایش EMG، دامنه موج M و کاهش زمان تاخیر موج M در هر دو عضو تمرینی و غیرتمرینی می شود. سازوکارهایی که تحت آن انتقال متقاطع شاخص های الکترونوروگرافی صورت می گیرد ممکن است بدلیل نرون های رابط و جسم پینه ای مغز و پردازش موازی دستگاه عصبی توضیح داده شود.