مقاله مقایسه اثر افزودن مکمل پروبیوتیک پروتکسین و پری بیوتیک ایمونوژن در جیره غذایی شاه میگوی آب شیرین (Astacus leptodactylus, Eschscholtz, 1823) بر شاخص های رشد و بازماندگی که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در تابستان ۱۳۹۱ در شیلات از صفحه ۴۳ تا ۵۲ منتشر شده است.
نام: مقایسه اثر افزودن مکمل پروبیوتیک پروتکسین و پری بیوتیک ایمونوژن در جیره غذایی شاه میگوی آب شیرین (Astacus leptodactylus, Eschscholtz, 1823) بر شاخص های رشد و بازماندگی
این مقاله دارای ۱۰ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله Astacus leptodactylus
مقاله پری بیوتیک
مقاله ایمونوژن
مقاله پروبیوتیک
مقاله پروتکسین
مقاله تغذیه
مقاله رشد

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: ساجدی راد امیر
جناب آقای / سرکار خانم: زمینی عباسعلی
جناب آقای / سرکار خانم: ولی پور علیرضا

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
یک آزمایش تغذیه ای به مدت ۸ هفته برای تعیین اثر پروبیوتیک و پری بیوتیک و حدود سطح مطلوب آن در جیره غذایی شاه میگوی آب شیرین (Astacus leptodactylus) انجام شد. این آزمایش با ۲ تیمار حاوی یک نوع پروبیوتیک تجاری تحت عنوان پروتکسین در سطح های ۱ و ۳ گرم درکیلوگرم غذا و ۲ تیمار پری بیوتیکی با نام تجاری ایمونوژن در سطح های ۲ و ۴ گرم در کیلوگرم غذا و یک تیمار شاهد بدون پروبیوتیک و پری بیوتیک در ۳ تکرار برای هر یک با انرژی ۴۵۰۰ کالری بر گرم و با ۴۰ درصد پروتئین و ۷ درصد چربی، فرموله و تنظیم شد. ۱۲۰ عدد شاه میگو با میانگین وزنی ۰٫۷۴±۲۳٫۰۵ گرم انتخاب و به طور تصادفی در ۱۵ وان ۱۰۰ لیتری که با ۷۰ لیتر آب چاه پر شده بودند و روزانه ۳۰ درصد آن تعویض می شد، توزیع گردیدند. شاه میگوها روزانه با ۳ درصد زیست توده طی یک وعده در ساعت ۱۷ به مدت ۶۰ روز با پلت های غذایی تغذیه شدند. نتایج نشان داد که با افزودن پروبیوتیک و پری بیوتیک در جیره های آزمایشی، درصد افزایش وزن، میانگین رشد روزانه، شاخص رشد ویژه، ضریب تبدیل غذایی و نرخ کارایی پروتئین بهبود یافت به طوری که بین تیمار ۳ گرم در کیلوگرم پروبیوتیک در غذا در تمامی شاخص های رشدی و تغذیه ای، با گروه شاهد اختلاف معنی دار آماری وجود دارد .(P<0.05) همچنین شاخص های رشد در تیمار پری بیوتیک ۲ گرم در کیلوگرم غذا نیز نسبت به گروه شاهد بهبود داشتند ولی اختلاف معنی دار آماری مشاهده نشد. بررسی های آماری بیانگر نبود اختلاف معنی دار در شاخص ضریب چاقی و درصد بازماندگی شاه میگوها بین تیمارها می باشد (P<0.05) به طورکلی نتایج بیانگر آن بود که پروبیوتیک پروتکسین و پری بیوتیک ایمونوژن، توانایی تاثیرگذاری بالایی بر شاخص ها رشدی شاه میگوی آب شیرین داشته و در بین سطوح مختلف به کار برده شده بهترین مقدار موثر بر شاخص ها رشدی در تیمارهای پروبیوتیکی، سطح ۳ گرم در کیلوگرم و در تیمارهای پری بیوتیکی سطح ۲ گرم پری بیوتیک به ازای هر کیلوگرم غذای کنسانتره می باشد.