مقاله مقایسه اثرات نانومیله های اکسید آهن با پوشش های اوره و پلی اتیلن گلیکول بر زیست پذیری فیبروبلاست موش که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در آذر و دی ۱۳۹۲ در مجله علمی دانشگاه علوم پزشکی زنجان از صفحه ۲۲ تا ۳۵ منتشر شده است.
نام: مقایسه اثرات نانومیله های اکسید آهن با پوشش های اوره و پلی اتیلن گلیکول بر زیست پذیری فیبروبلاست موش
این مقاله دارای ۱۴ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله MTT
مقاله نانومیله های اکسید آهن
مقاله پوشش اوره
مقاله پوشش PEG
مقاله زیست پذیری
مقاله رده سلولی L929

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: قاسم پور سریه
جناب آقای / سرکار خانم: شکرگزار محمدعلی
جناب آقای / سرکار خانم: قاسم پور رقیه
جناب آقای / سرکار خانم: جعفری محمدرضا
جناب آقای / سرکار خانم: علی پور محسن

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
زمینه و هدف: امروزه نانوساختارهای اکسید آهن به عنوان یک ریز مغذی مهم در کنترل و هدفگیری رهایش دارو، گرما درمانی و تشخیص و درمان سرطان مورد استفاده قرار می گیرد. مطالعه سمیت سلولی نانوساختارهای مذکور به منظور راهیابی به ایمنی کاربرد آن ها، هدف این پژوهش بود.
روش بررسی: نانومیله های اکسید آهن با پوشش اوره در دوزهای ۱۰۰ و ۴۰۰ میکرو گرم در میلی لیتر با پروتئین های سرم گاوی اصلاح گردید. سمیت این نانومیله ها در مقایسه با نوع اصلاح نشده آن با تست۳- (۴,۵-D imethylthiazol -2 –yl) -2, 5- diphenyltetrazolium bromide (MTT)  سنجیده شد. سمیت نانومیله ها با پوشش (PEG) Poly Ethylene Glycol نیز در دوزهای مشابه با نانومیله های پوشش دار شده با اوره، از طریق تست MTT مقایسه گردید. تمامی تست ها بر روی رده سلولی L929 و در فواصل زمانی ۲۴ و ۴۸ ساعت انجام شد.
یافته ها: سلول هایی که در معرض نانومیله های اصلاح شده قرار گرفته بودند، در مقایسه با اصلاح نشده آن زیست پذیری بیشتری در تمامی دوزها و زمان ها نشان دادند. نانومیله های دارای پوشش PEG در تمام دوزها و زمان ها، مرگ سلولی بیشتری را نسبت به آن هایی که پوشش اوره داشتند، نشان دادند.
نتیجه گیری: نانومیله های اصلاح نشده نسبت به نوع اصلاح شده سمیت بیشتری نشان دادند که احتمالا ناشی از تشکیل یک حلقه پروتئینی تحت عنوان
Hard Corona به دور این نانومیله ها در محیط حاوی پروتئین و عدم تشکیل آن در نوع اصلاح شده باشد. علاوه بر این کاهش مرگ سلولی توسط نانومیله های دارای پوشش اوره در مقایسه با PEG، بیانگر تاثیر نوع پوشش با توجه به اندازه ذرات بر سمیت سلولی آن ها است.