مقاله مطالعه اثرات پیشگیرانه سترورلیکس از آسیب های ناشی از شیمی درمانی توسط سیس پلاتین بر سد خونی- بیضوی و روند اسپرماتوژنز در موش های Balb/c بالغ که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در بهار ۱۳۹۲ در آسیب شناسی درمانگاهی دامپزشکی (دامپزشکی تبریز) از صفحه ۱۷۷۴ تا ۱۷۸۵ منتشر شده است.
نام: مطالعه اثرات پیشگیرانه سترورلیکس از آسیب های ناشی از شیمی درمانی توسط سیس پلاتین بر سد خونی- بیضوی و روند اسپرماتوژنز در موش های Balb/c بالغ
این مقاله دارای ۱۲ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله سدخونی-بیضوی
مقاله شیمی درمانی
مقاله اسپرماتوژنز

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: محمدنژاد داریوش
جناب آقای / سرکار خانم: سلیمانی راد جعفر
جناب آقای / سرکار خانم: عابدالهی علی
جناب آقای / سرکار خانم: پیروی تهمینه

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
داروهای شیمی درمانی علاوه بر سلول های سرطانی، سلول های در حال تقسیم از جمله سلول های اسپرماتوژنیک را نیز هدف قرار می دهند. بنابراین می توان با توقف ترشح هورمون های FSH و LH و متعاقب آن توقف اسپرماتوژنز از طریق آنتاگونیست GnRH (سترورلیکس)، این سلول ها را در برابر عوامل شیمی درمانی محافظت کرد. در این مطالعه، توانایی سترولیکس در جلوگیری از اثرات مضر داروی شیمی درمانی سیس پلاتین مورد مطالعه قرار گرفت. بدین منظور، ۳۰ سر موش نر Balb/c به طور تصادفی به ۳ گروه مساوی شامل گروه شاهد (گروهی که هیچ دارویی دریافت نکرد)، گروه آزمایشی ۱ (به مدت ۵ روز و هر روز یک دوز سیس پلاتین به مقدار ۲٫۵ mg/kg/bw به صورت داخل صفاقی دریافت کرد) و گروه آزمایشی ۲ (علاوه بر سیس پلاتین آنتاگونیستGnRH یا سترورلیکس را هم دریافت کرد) تقسیم شدند. پس از ۵ هفته از آخرین تزریق، موش ها راحت کشی شده و نمونه های بافت بیضه برای مطالعه با میکروسکوپ الکترونی و نوری اخذ شدند. داده های کمی حاصل از مطالعات هیستولوژیک بیضه با آزمون آماری ANOVA و آزمون تعقیبی Tukey با هم مقایسه شدند و p<0.05 معنی دار در نظر گرفته شد. نتایج مورفومتری نشان داد که ضریب اسپرماتوژنز در گروه آزمایشی ۱ و شاهد به ترتیب ۱٫۵۲±۰٫۳۹ و ۲۴٫۴۳±۹٫۲۲ بود. همچنین تعداد سلول های سرتولی در گروه آزمایشی ۱ به ترتیب ۸٫۶۱±۰٫۸۰ و در گروه شاهد۵٫۵۰±۰٫۵۲ بود که نشان دهنده کاهش معنی دار ضریب اسپرماتو‍‍ژنز و افزایش معنی دار تعداد سلول های سرتولی در گروه ازمایشی ۱ بود (p<0.05). نتایج میکروسکوپ الکترونی نیز نشان داد که در گروه آزمایش ۱ سد خونی بیضوی نامنظم بوده و جداشدگی هایی بین سلول های سرتولی و بازال لامینا وجود داشت. در گروه آزمایشی ۲، سترورلیکس تا حدودی از بروز چنین تغییراتی جلوگیری کرده بود. نتایج مطالعه نشان داد سترورلیکس می تواند تا حدودی از اثرات سوء مواد مورد استفاده در شیمی درمانی بر روی اپیتلیوم ژرمینال بیضه جلوگیری کند.