مقاله فراوانی ناهنجاری کروموزومی و آپوپتوز ناشی از اشعه گاما در لکوسیت های خون محیطی مبتلایان به هموگلوبین که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در تیر ۱۳۹۲ در مجله دانشگاه علوم پزشکی گیلان از صفحه ۱ تا ۱۱ منتشر شده است.
نام: فراوانی ناهنجاری کروموزومی و آپوپتوز ناشی از اشعه گاما در لکوسیت های خون محیطی مبتلایان به هموگلوبین
این مقاله دارای ۱۱ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله آپوپتوز
مقاله آزمون کامت
مقاله اشعه
مقاله تالاسمی آلفا
مقاله متافاز
مقاله ناهنجاری کروموزومی
مقاله هموگلوبین اچ

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: ترنگ علیرضا

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
مقدمه: تالاسمی آلفا بیماری کم خونی ژنتیکی و بیشتر شایع در آسیای جنوب شرقی، منطقه مدیترانه و جنوب ایران است. به طورکلی، تالاسمی آلفا به گروه های کوچک تری تقسیم می شودکه مهم ترین آنها عبارتند از: حامل خاموش، تالاسمی آلفا مینور، بیماری هموگلوبین H و تالاسمی آلفا ماژور (هیدروپس فتالیس) .
هدف: بررسی میزان ناهنجاری کروموزومی و آپوپتوز در لکوسیت افراد دچار بیماری هموگلوبین H در مقایسه با افراد سالم پیش و پس از تیمار با ۳ گری اشعه گاما.
مواد وروش ها: لکوسیت های خون محیطی ۱۰ بیمار هموگلوبین H به همراه لکوسیت های خون محیطی ۱۰ فرد سالم به طور جداگانه مورد تابش ۳ گری پرتو گاما قرار داده شدند. بروز ناهنجاری کروموزومی پس از ۴۸ ساعت از هر نمونه ۷۰ متافاز بررسی شد. پس از ۴۸ ساعت میزان آپوپتوز القایی و بی درنگ پس از خون گیری با آزمون کامت خنثی مورد ارزیابی قرار گرفت. تمام این مرحله برای هر یک از افراد دو گروه بدون تابش لکوسیت های خون محیطی، تکرار و با نمونه های مورد تابش مقایسه و آنالیز آماری با نرم افزار ۱۵ SPSS V انجام شد.
نتایج: نقاط شکست ناشی از القای پرتوها در بیماران دچار هموگلوبین H در تمام کروموزوم ها و افراد سالم به جزء کروموزوم شماره ۱، متناسب با طول کروموزوم ها و بر مبنای محتوای DNA به طور تصادفی در طول کروموزوم پخش شده بود. درصد آپوپتوز در افراد دچار بیماری هموگلوبین H بلافاصله پس از خون گیری و همچنین پس از ۴۸ ساعت نسبت به افراد سالم بیشتر و از نظر آماری معنی دار بود (P<0.01). درصد آپوپتوز نمونه های تیمار ۳ گری اشعه پس از ۴۸ ساعت در هر دو گروه کنترل و بیمار به میزان بسیار قابل توجهی افزایش یافته بود (P<0.01).
نتیجه گیری: دور نگهداشتن بیماران هموگلوبین H از مواد فیزیکی و شیمیایی که آسیب اکسیداتیو DNA ایجاد می کند، ممکن است به بهبود مدیریت این بیماران کمک کند.