مقاله عنوان فارسی: ناپایداری اجتماعی در بوم شهر ایرانی و آثار جمعیتی آن (عنوان عربی: عدم الاستقرار الاجتماعی فی المدن المحلیه الإیرانیه وتأثیراته السکانیه) که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در زمستان ۱۳۹۱ در معرفت فرهنگی اجتماعی از صفحه ۵ تا ۲۰ منتشر شده است.
نام: عنوان فارسی: ناپایداری اجتماعی در بوم شهر ایرانی و آثار جمعیتی آن (عنوان عربی: عدم الاستقرار الاجتماعی فی المدن المحلیه الإیرانیه وتأثیراته السکانیه)
این مقاله دارای ۱۶ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله کلیدواژه فارسی: شهر
مقاله ناپایداری اجتماعی
مقاله مخاطرات انسانی
مقاله بوم شهر ایرانی (کلیدواژه عربی: المدینه
مقاله عدم الاستقرار الاجتماعی
مقاله المخاطرات الإنسانیه
مقاله المدن المحلیه الإیرانیه)

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: محمدی ده چشمه مصطفی

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
چکیده فارسی:
شهر و شهرنشینی در آغاز سده بیست ویکم، که عصر پست مدرن، عصر جهانی شدن، عصر پست متروپلیتن و… نام گرفته است، در معرض تحولات بنیادی کمی و کیفی فراوانی قرار گرفته است. تمدن کنونی بیش ازپیش شهری شده و تحولات جمعیتی و لایه بندی های اجتماعی، پیامدهای ناگواری را بر پیکر هستی اجتماعی وارد آورده است. ابعاد سکونتگاه های شهری روزبه روز پیچیده تر و به تبع آن مخاطرات انسانی در زیست بوم های شهری متبلور شده است. درحقیقت امروزه، در شهرها با نوعی مغایرت زمان روبه رو هستیم که در آن:
۱٫ خانه های بزرگتر داریم و خانواده های کوچکتر، راحتی بیشتر و زمان کمتر؛ ۲٫ متخصص بیشتر و مشکلات بیشتر، داروی بیشتر و سلامتی کمتر؛ ۳٫ بیشتر خرج می کنیم و کمتر داریم، بیشتر می خریم و کمتر لذت می بریم؛ ۴٫ ساختمان بلند تر و طبع کوتاه تر داریم، بزرگراه های پهن تر و دیدگاه های باریک تر داریم؛ ۵٫ بیشتر می نویسیم و کمتر یاد می گیریم، بیشتر برنامه ریزی می کنیم و کمتر اجرا؛ ۶٫ فرصت بیشتر و تفریح کمتر داریم، تنوع غذایی بیشتر و تغذیه ناسالم تر داریم؛ ۷٫ درآمد بیشتر و طلاق بیشتر داریم، منازل رویایی و خانواده های ازهم پاشیده تر داریم.
این مقاله با رویکرد پاتولوژیک و روش تحلیلی، می کوشد واقعیت های اجتماعی و عمدتا چندبعدی حاکم بر حیات شهرها، به ویژه شهرهای ایران در عصر پست متروپلیتن را تبیین کند. یافته های این پژوهش نشان می دهند که تحولات جمعیتی در دهه های اخیر و به تبع آن توپوگرافی اجتماعی ناهمگون شهری، مهاجرت، جدایی گزینی اجتماعی، حاشیه نشینی و نارسایی در ارائه خدمات، آسیب های اجتماعی و توجه نکردن به مقوله مهندسی اجتماعی از مهم ترین عوامل مخاطرات انسانی در شهر های کشور است.