مقاله عنوان فارسی: معناشناسی واژه روحانیت (عنوان عربی: دراسه مفهومیه لمصطلح الروحانیه) که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در پاییز ۱۳۹۱ در معرفت فرهنگی اجتماعی از صفحه ۵ تا ۲۰ منتشر شده است.
نام: عنوان فارسی: معناشناسی واژه روحانیت (عنوان عربی: دراسه مفهومیه لمصطلح الروحانیه)
این مقاله دارای ۱۶ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله کلیدواژه فارسی: روح
مقاله روحانی
مقاله روحانیت
مقاله علما
مقاله مشروطه
مقاله معناشناسی (کلیدواژه عربی: الروح
مقاله الروحانی
مقاله الروحانیه
مقاله العلماء
مقاله الثوره الدستوریه
مقاله دراسه مفهومیه)

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: یعقوبی عبدالرسول

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
چکیده فارسی:
معناشناختی واژه روحانیت با بررسی واژگان روح، روحانی و روحانیت آغاز می شود. در بیشتر کاربردهای لغوی، روح به معنای روان و نفس است که معنایی مقابل جسم دارد. هنگامی که این واژه با موجودی دیگر همراه می شود، معنای موجودی معنوی، طیب و طاهر می گیرد. روح در معنای اصطلاحی آن، چه اصطلاح فلسفی و چه اصطلاح جامعه شناختی، یا حتی علوم دیگر، معانی مختلف می یابد. در فلسفه بر جوهر مجرد و نفس ناطقه و در جامعه شناسی بر دانش آموختگان علوم حوزه، اطلاق می شود.
معناشناختی این واژه با بررسی کاربرد آن در تاریخ ادبیات و کتاب های ایران، ادامه یافته است. این بررسی در پاسخ این پرسش که کاربرد این واژه از چه زمانی و چرا در تاریخ ادبیات ایران، برای اشاره به دانش آموختگان علوم حوزوی، به کار رفته است؟ سه تحلیل را به دست داده است: ۱ مشابهت سازی شرق شناسان؛ ۲ استعداد و ظرفیت عالمان شیعه برای تسری دادن معنای لغوی به آنان؛ ۳ گذار روحانیت از حیات علمی به حیات اجتماعی.