مقاله عنوان فارسی: تبارشناسی قاعده مصلحت در فقه سیاسی شیعه (عنوان عربی: تأصیل قاعده المصلحه فی الفقه السیاسی الشیعی) که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در تابستان ۱۳۹۲ در سیاست متعالیه از صفحه ۷۹ تا ۹۶ منتشر شده است.
نام: عنوان فارسی: تبارشناسی قاعده مصلحت در فقه سیاسی شیعه (عنوان عربی: تأصیل قاعده المصلحه فی الفقه السیاسی الشیعی)
این مقاله دارای ۱۸ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله کلیدواژه فارسی: حکومت
مقاله سیاست
مقاله عرفی گرایی
مقاله مصلحت
مقاله تشیع (کلیدواژه عربی: الحکومه
مقاله السیاسیه
مقاله الاتجاه العرفی
مقاله المصلحه
مقاله التشیع)

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: افتخاری اصغر

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
چکیده فارسی:
مصلحت را می توان از جمله قواعد کاربردی در حوزه اداره جامعه قلمداد نمود که به واسطه مباحث نظری و کاربردهای عملی آن مورد توجه بسیاری از اندیشه گران مسلمان بوده است. در این میان برخی از نویسندگان، مستند به ظهور و توسعه قاعده مصلحت در نظام سیاسی شیعی، معتقد شده اند که الگوی دینی حکومت شیعی به واسطه عنصر مصلحت، عرفی شده است. در این مقاله ضمن تحلیل گونه های مختلف مصلحت (فلسفی، کلامی و فقهی)، بنیادهای نظری و الگوی کاربردی آن را در جمهوری اسلامی ایران، از حیث ماهوی و نتایج، همچنان شریعت مدار ارزیابی نموده و نشان می دهد که چگونه مصلحت در فقه سیاسی شیعه تکوین وتوسعه یافته و توانسته به مثابه یک اصل کاربردی در سطح حکومت با رعایت اصول اصلی شریعت مطرح شود. برای این منظور مبانی، سیر تحول و نوع کاربرد آن در جمهوری اسلامی ایران بحث و بررسی شده است.