مقاله عنوان فارسی: بررسی رابطه انسان شناسی و روش شناسی در پارادایم های اثبات گرایی و رئالیسم انتقادی (عنوان عربی: دراسه الصله بین الوجودیه الإنسانیه والمنهجیه فی المنهجیتان الحدیثتان الإثباتیه والواقعیه الانتقادیه) که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در تابستان ۱۳۹۱ در معرفت فرهنگی اجتماعی از صفحه ۸۷ تا ۱۰۰ منتشر شده است.
نام: عنوان فارسی: بررسی رابطه انسان شناسی و روش شناسی در پارادایم های اثبات گرایی و رئالیسم انتقادی (عنوان عربی: دراسه الصله بین الوجودیه الإنسانیه والمنهجیه فی المنهجیتان الحدیثتان الإثباتیه والواقعیه الانتقادیه)
این مقاله دارای ۱۴ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله کلیدواژه فارسی: روش شناسی
مقاله انسان شناسی
مقاله اثبات گرایی
مقاله رئالیسم انتقادی
مقاله واقع گرایی
مقاله فلسفه علم اجتماعی (کلیدواژه عربی: المنهجیه
مقاله الوجودیه الإنسانیه
مقاله الإثباتیه
مقاله الواقعیه الانتقادیه
مقاله النزعه الواقعیه)

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: فتوتیان علی
جناب آقای / سرکار خانم: عبدی حسن

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
چکیده فارسی:
این مقاله درپی بررسی مبانی انسان شناختی و روش شناختی دو پارادایم اثبات گرایی و رئالیسم انتقادی بوده، مبانی انسان شناسی و روش شناسی هریک از پارادایم های اثبات گرایی و رئالیسم انتقادی را بررسی و نقد می کند؛ سپس به تاثیر و تاثر این دو مولفه بر همدیگر در هریک از پارادایم ها خواهد پرداخت.
روش استفاده شده در این نوشتار استدلالی برهانی است و هدف از ارائه آن بیان این مطلب است که مولفه های هر پارادایم در یک منظومه معرفتی با هم ربط منطقی دارند و پذیرش هر مولفه به طور ضمنی، پذیرش دیگر مولفه ها را نیز در بر خواهد داشت. پارادایم اثبات گرایی ازآنجاکه نگرشی مکانیکی به انسان دارد، در مبانی روشی خود از علوم طبیعی الگوبرداری می کند؛ به همین دلیل، به نوعی روش توصیفی فارغ از ارزش به مثابه روشی معتبر روی می آورد و روش کمی را به منزله راهی برای کسب اطلاعات کافی می داند. پارادایم رئالیسم انتقادی ازآنجاکه انسان را دارای ماهیت اجتماعی می داند، در روش خود پیش فرض های مورد توافق افراد در کنش ارتباطی را یکی از ارکان قضاوت روشی می داند و چون دغدغه رئالیستی نیز دارد، کفایت عملی را نیز از دیگر ارکان قضاوت روشی خود می شمرد. برای جمع آوری اطلاعات قایل به ترکیب روش کیفی و کمی است و هیچ یک را به تنهایی کافی نمی داند.