مقاله سنجش سطح توسعه یافتگی استان های کشور ایران با رویکرد تحلیل عاملی که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در پاییز و زمستان ۱۳۹۱ در آمایش سرزمین از صفحه ۵ تا ۲۶ منتشر شده است.
نام: سنجش سطح توسعه یافتگی استان های کشور ایران با رویکرد تحلیل عاملی
این مقاله دارای ۲۲ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله تحلیل عاملی
مقاله توسعه پایدار
مقاله سطح توسعه یافتگی
مقاله شاخص های ترکیبی
مقاله عدم تعادل

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: پوراصغرسنگاچین فرزام
جناب آقای / سرکار خانم: صالحی اسماعیل
جناب آقای / سرکار خانم: دیناروندی مرتضی

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
امروزه کاهش نابرابری در استفاده از منابع، امکانات و تسهیلات، یکی از مهم ترین معیار های اساسی توسعه پایدار در سطح مناطق کشور به شمار می رود. از طرفی یکی از الزامات اساسی فرآیند توسعه پایدار ملی، توجه به ویژگی های منطقه ای با استفاده از مجموعه ای از شاخص های اقتصادی، اجتماعی و محیط زیستی است تا ضمن شناسایی این تفاوت ها بتوان منابع را به صورت بهینه به مناطق مختلف تخصیص داد. پژوهش حاضر به منظور تعیین سطح توسعه یافتگی استان های کشور ایران و رتبه بندی آنها بر اساس میزان توسعه یافتگی، برای هدایت برنامه ریزان و سیاست مداران در تعیین اولویت سرمایه گذاری در استان ها انجام گرفت. بدین منظور، ابتدا ۱۳ شاخص از حوزه های اقتصادی، اجتماعی و محیط زیستی شناسایی و داده های متناظر با آنها برای ۲۸ استان کشور ایران گردآوری شد. برای تهیه شاخص ترکیبی از روش تحلیل عاملی استفاده شده و شاخص های ترکیبی برای استان ها محاسبه و سطح بندی شدند. بر اساس این سطح بندی، استان های کهکیلویه و بویر احمد، تهران و سمنان به ترتیب در رتبه های اول تا سوم و استان های کردستان، سیستان و بلوچستان و همدان به ترتیب در رتبه های آخر قرار گرفتند.