مقاله سلول های T تنظیمی در ضایعات حاد و مزمن لیشمانیوز جلدی ناشی از انگل لیشمانیا ماژور که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در اسفند ۱۳۹۲ در مجله دانشکده پزشکی اصفهان از صفحه ۲۳۲۶ تا ۲۳۳۵ منتشر شده است.
نام: سلول های T تنظیمی در ضایعات حاد و مزمن لیشمانیوز جلدی ناشی از انگل لیشمانیا ماژور
این مقاله دارای ۱۰ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله لیشمانیوز جلدی
مقاله ایمونوفلورسنت
مقاله لیشمانیا ماژور
مقاله سلول های T تنظیمی

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: غفاری حسینی شروین
جناب آقای / سرکار خانم: حق جوی جوانمرد شقایق
جناب آقای / سرکار خانم: زرکش سیدحمید
جناب آقای / سرکار خانم: خامسی پور علی
جناب آقای / سرکار خانم: رفیعی لاله
جناب آقای / سرکار خانم: کربلایی خدیجه
جناب آقای / سرکار خانم: نیل فروش زاده محمدعلی
جناب آقای / سرکار خانم: بقایی مهدی
جناب آقای / سرکار خانم: حجازی سیدحسین

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
مقدمه: لیشمانیوز جلدی در بسیاری از کشورهای جهان یک مشکل بهداشتی مهم محسوب می شود. مطالعاتی که در مدل های حیوانی و همچنین، در انسان انجام شده است، نشان می دهد که نوع پاسخ ایمنی در محل ضایعه، به خصوص تعادل بین سلول های T تنظیمی و سلول های T عملگر بر سیر بیماری موثر است و می تواند مشخص کند که بیماری خودبه خود بهبود می یابد یا این که به فرم های مزمن تبدیل می شود. هدف از این مطالعه، بررسی نقش سلول های T تنظیمی طبیعی (nTreg) در ضایعات حاد و مزمن لیشمانیوز جلدی ناشی از لیشمانیا ماژور بود.
روش ها: از ضایعات جلدی ۲۸ بیمار مبتلا به لیشمانیوز جلدی که از نظر آزمایشگاهی ابتلای آن ها به لیشمانیا ماژور ثابت شده بود، بیوپسی گرفته شد. این بیماران در دوگروه افراد مبتلا به ضایعات حاد و افراد مبتلا به ضایعات مزمن تقسیم شدند. میزان بیان ژن Forkhead box P3 (foxp3) با روش Real-time PCR (Real-time reverse transcription polymerase chain reaction) و تعداد سلول های nTreg با روش رنگ آمیزی ایمونوفلورسنت در ضایعات بیماران دوگروه بررسی شد. از آزمون آماری Mann-Whitney U برای تعیین معنی داری تفاوت ها بین دو گروه استفاده شد.
یافته ها: میانگین بیان نسبی ژن foxp3 در ضایعات حاد و مزمن به ترتیب ۰٫۵۳±۰٫۲۳ و ۱٫۲۶±۰٫۹۹ بود که به صورت معنی داری در ضایعات مزمن بیشتر بود (P=0.007). در روش رنگ آمیزی بافتی ایمونوفلورسنت نیز تعداد سلول های nTreg ضایعات مزمن به صورت معنی داری بیشتر از ضایعات حاد بود.
نتیجه گیری: افزایش بیان ژن و همچنین بیان نشانگرهای پروتئینی سلول nTreg در ضایعات مزمن لیشمانیوز جلدی نشان می دهد که احتمال دارد این سلول ها در مزمن شدن ضایعات نقش داشته باشند و در نتیجه ممکن است بتوان از روش های ایمونوتراپی که هدف آن ها nTreg است، برای درمان این ضایعات مزمن استفاده کرد.