مقاله زائوم در غزلیات شمس که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در بهار ۱۳۹۳ در عرفانیات در ادب فارسی (ادب و عرفان (ادبستان) از صفحه ۲۷ تا ۴۶ منتشر شده است.
نام: زائوم در غزلیات شمس
این مقاله دارای ۲۰ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله زائوم
مقاله دیوان شمس
مقاله صورتگرایان
مقاله فراخرد

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: حیدری حسن
جناب آقای / سرکار خانم: رحیمی یداله

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
زائوم یا فراخرد از مباحث نوینی است که در تحلیل فرمالیستی، به مطالعه و بررسی متون می پردازد. از مهم ترین ویژگی های زائوم این است که مانند سایر واژه های زبان دچار خودکار شدگی و روزمرگی نمی شود و همیشه می تواند به خوبی عهده دار وظیفه خود باشد، یعنی با برانگیختن احساس و عاطفه به کمک موسیقی بشتابد و جای معنی را پر کند. بسیاری از کلمات در غزلیات مولوی وظیفه اصلی خود را که در نزد شاعران دیگر محدود به ابزار انتقال معنی است، فرو می نهند و غایتی فراتر از خرد معمولی می یابند. این مقاله به بررسی و تحلیل مصادیق زائوم و نقش آن در غزلیات مولوی پرداخته است. مهم ترین دستاوردهای این مقاله به کارگیری نظریه فرمالیستی زائوم در زمینه غزلیات شمس و شیوه های استفاده هنری مولوی از این نظریه است. مطالعه نشان می دهد، مولوی با هنرمندی خاص خود اصوات زبان را در خدمت موسیقی کلام می گیرد و واژه های جدیدی خلق می کند یا از کلمات بهره جویی می کند به گونه ای که روزمرگی نداشته باشند و از این طریق احساسات و عواطف مخاطب را بر انگیزند و خواننده را مسحور خود نمایند.