مقاله رابطه بین سلامت معنوی و شادکامی دانشجویان (سلامت معنوی) که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در تابستان ۱۳۹۳ در آموزش بهداشت و ارتقای سلامت ایران (فارسی) از صفحه ۹۷ تا ۱۰۷ منتشر شده است.
نام: رابطه بین سلامت معنوی و شادکامی دانشجویان (سلامت معنوی)
این مقاله دارای ۱۱ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله سلامت معنوی
مقاله شادکامی
مقاله شناخت
مقاله دانشجو

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: مظفری نیا فائزه
جناب آقای / سرکار خانم: امین شکروی فرخنده
جناب آقای / سرکار خانم: حیدرنیا علیرضا

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
زمینه و هدف: سلامت معنوی به عنوان یکی از سرمایه های با ارزش دارای پشتوانه دینی انسان است و ارتباط آن با شادکامی به عنوان احساس رضایت که افراد نسبت به زندگی دارند، موضوعی است که کمتر به آن پرداخته شده است. لذا هدف اصلی این تحقیق رابطه بین سلامت معنوی و شادکامی در میان دانشجویان دانشگاه تربیت مدرس در سال ۱۳۹۲ بود.
مواد و روش ها: سلامت معنوی در این پژوهش با پرسشنامه سلامت معنوی الیسون بر اساس سه بعد شناختی، عواطف، کنش و شادکامی نیز با استفاده از پرسشنامه آکسفورد با پنج حیطه رضایت زندگی، حرمت خود، بهزیستی فاعلی، رضایت خاطر و خلق مثبت مورد تحلیل قرارگرفته است. جامعه آماری دانشجویان دانشگاه تربیت مدرس در سال ۱۳۹۲ بود. تعداد نمونه ۹۰ نفر بودند که با استفاده از نمونه گیری تصادفی انتخاب شدند و به وسیله پرسشنامه مورد سوال قرار گرفتند. برای تفسیر دادها از نرم افزار SPSS13 و روش های آماری توصیفی (فراوانی، درصد فراوانی) و تحلیلی (ضریب همبستگی پیرسون، آزمون من ویتنی، تجزیه وتحلیل رگرسیون خطی) استفاده شد.
یافته ها: سلامت معنوی دانشجویان با شادکامی آن ها رابطه مثبت و معناداری داشت. ضریب همبستگی بین سلامت معنوی و شادکامی ۰٫۶۲ بود و کلیه محاسبات این تحقیق با سطح اطمینان ۰٫۹۵ انجام شد. تمامی ابعاد سلامت معنوی با شادکامی ارتباط معناداری داشت. بیشترین ارتباط را بعد عواطف و کمترین ارتباط را بعد کنش با شادکامی به خود اختصاص داد. میانگین نمره سلامت معنوی با توجه به جمع میانگین (انحراف معیار) نمرات در دانشجویان ۷۶٫۱ (۱۲±۸۵) و میانگین نمره شادکامی در آن ها 75.46(14±۸۷) به دست آمد.
نتیجه گیری: در صورت برنامه ریزی پیرامون ابعاد شناخت معنوی و عواطف دانشجویان، می توان میزان شادکامی در این گروه عظیم و مهم جامعه را افزایش داد و امیدوارتر بود که این شادکامی دوام و پایداری بیشتری داشته باشد.