مقاله تغییرات جمعیت شته مومی کلم Brevicoryne brassicae و شناسایی دشمنان طبیعی آن در مزارع کلزای شمال استان فارس که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در پاییز ۱۳۹۰ در گیاه پزشکی از صفحه ۱۸۹ تا ۱۹۹ منتشر شده است.
نام: تغییرات جمعیت شته مومی کلم Brevicoryne brassicae و شناسایی دشمنان طبیعی آن در مزارع کلزای شمال استان فارس
این مقاله دارای ۱۱ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله کلزا
مقاله شته مومی کلم
مقاله تغییرات جمعیت
مقاله دشمنان طبیعی

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: خزدوزی نژاد جمالی ایمان
جناب آقای / سرکار خانم: فلاح زاده مجید
جناب آقای / سرکار خانم: دوستی ابوالفضل

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
در این تحقیق تغییرات جمعیت شته مومی کلم و شناسایی دشمنان طبیعی آن در طول فصل زراعی سال های ۸۹-۱۳۸۸ در مزارع کلزا منطقه شمال استان فارس مورد بررسی قرار گرفت. سه گـونه شتــه، به اسامی شته سبز هلو، Myzus persicae Sulzer، شته مومی کلم، Brevicoryne brassicae (L.) و شته سبز پنبه Aphis gossypii Glover شناسایی شد. شته مومی کلم با فراوانی نسبی ۷۵٫۵ درصد گونه غالب شناخته شد و شته های سبز هلو و سبز پنبه به ترتیب با فراوانی نسبی ۱۶٫۵ و ۸ درصد در رده های بعدی قرار گرفتند. هم چنین برای بررسی تغییرات جمعیت شته مومی کلم، در هر یک از مزارع انتخابی کلزا با وسعت تقریبا دو هکتار، به طور هفتـگی و منظم تعــداد ۳۰ برگ از بوته هـای کلـزا، به صــورت کاملا تصـادفـی برداشته شد و بر اســاس ایـن نمونه برداری ها، مشخص شد که جمعیت شته مومی از اواخر دهه سوم اسفند شروع و در نیمه دوم اردیبهشت ماه که میانگین دمای روزانه ۷٫۵ درجه سلسیوس، میانگین رطوبت نسبی ۷۷ درصد و مصادف با حداکثر گل دهی و شروع مرحله غلاف دهی بود، به اوج خود رسید. در بررسی های مربوط به شناسایی دشمنان طبیعی، ۱۳ گونه شکارگر و یک گونه پارازیتوئید از خانواده های Coccinellidae، Syrphidae، Chrysopidae و Braconidae نیز جمع آوری و شناسایی گردید. برآورد آماری جمعیت دشمنان طبیعی نشان داد که اوج جمعیت آنها از نیمه دوم اردیبهشت تا نیمه اول خرداد ماه و بعد از پیک جمعیت شته ها در منطقه شمال استان فارس است. از بین گروه های دشمنان طبیعی، کفشدوزک Coccinella septempunctata (L.)، مگس سیرفید (Macquart 1842) Scaeva albomaculata و بال توری(Stephens 1836) Chrysoperla carnea  فراوانی بالاتری نسبت به سایر گونه های شکارگر داشتند و زنبور (M’Intosh 1855) Diaeretiella rapae تنها گونه پارازیتوئید در این منطقه است.