مقاله تاثیر هپارین در باروری اسپرم، لقاح تخمک و تولید رویان های دوسلولی موش NMRI در محیط کشت که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در زمستان ۱۳۹۲ در پژوهش های جانوری (زیست شناسی ایران) از صفحه ۳۶۵ تا ۳۷۱ منتشر شده است.
نام: تاثیر هپارین در باروری اسپرم، لقاح تخمک و تولید رویان های دوسلولی موش NMRI در محیط کشت
این مقاله دارای ۷ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله هپارین
مقاله تخمک
مقاله اسپرم
مقاله رویان دو سلولی
مقاله موش NMRI

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: توده دهقان فاطمه
جناب آقای / سرکار خانم: نبوی نرگس
جناب آقای / سرکار خانم: شیروی عبدالحسین

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
هپارین بعنوان بهبود دهنده باروری اسپرم و تکوین جنین در برخی از گونه های حیوانی، شناخته شده است. لقاح آزمایشگاهی در موش بعنوان یک آزمایش استاندارد برای مطالعات باروری یاری شده تعیین شده است. به منظور بهینه نمودن این آزمایش، در مطالعه حاضر اثر محیط های M16 و T6 هپارین دار (۱۰ mg/ml) و بدون هپارین بر پارامترهای باروری اسپرم و تخمک شامل تعداد، میزان تحرک و بقای اسپرم، میزان لقاح پذیری تخمک ها و تکوین زیگوت ها تا مرحله دوسلولی در موش غیر همخون NMRI، مورد بررسی قرار گرفت. یافته ها از نظر تاثیر هپارین در دو گروه آزمایش و شاهد نشان داد که میزان لقاح در محیط T6 (P<0.001) و تکوین زیگوت ها به رویان های دوسلولی در محیط (P<0.001) M16 با همدیگر اختلاف معنی دار دارند. همچنین در مقایسه دو محیط کشت از نظر تحرک و بقای اسپرم محیط  (P<0.05) M16و از نظر میزان لقاح تخمک ها و تعداد رویان های دو سلولی، محیط T6 مطلوب تر (P<0.001) از دیگری است. بطور کلی می توان گفت که محیط M16 بویژه هپارین دار آن بهتر از محیط T6 (با و بدون هپارین) برای افزایش تحرک و بقای اسپرم و محیط T6 هپارینه مناسب تر از محیط T6 بدون هپارین و M16 (با و بدون هپارین) از نظر موفقیت لقاح آزمایشگاهی در موش غیر همخون NMRI عمل می نمایند.