مقاله تاثیر تلقیح داخل واژن پلاسمای مایع منی در میزان لانه گزینی و سقط زودرس جنین در بیماران تحت درمان به روش تزریق داخل سیتوپلاسمی اسپرم که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در هفته سوم خرداد ۱۳۹۳ در مجله زنان مامایی و نازایی ایران از صفحه ۶ تا ۱۲ منتشر شده است.
نام: تاثیر تلقیح داخل واژن پلاسمای مایع منی در میزان لانه گزینی و سقط زودرس جنین در بیماران تحت درمان به روش تزریق داخل سیتوپلاسمی اسپرم
این مقاله دارای ۷ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله پلاسمای منی
مقاله سقط
مقاله لانه گزینی
مقاله ناباروری

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: گل محمدلو سریه
جناب آقای / سرکار خانم: حاج شفیعها معصومه
جناب آقای / سرکار خانم: یکتا زهرا
جناب آقای / سرکار خانم: اشنویی سیما
جناب آقای / سرکار خانم: فیروزی الهام
جناب آقای / سرکار خانم: پاشاپور سروین
جناب آقای / سرکار خانم: دلدار یعقوب
جناب آقای / سرکار خانم: سعیدی ویدا

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
مقدمه: مایع منی به عنوان عامل مشارکت کننده در آماده سازی آندومتر برای لانه گزینی جنین مطرح می باشد. این نظر در تضاد با باورهای سنتی است که پاسخ های ایمنی به آنتی ژن های مایع منی را مانع بارورسازی و ایجاد بارداری می دانند. مطالعه حاضر با هدف بررسی تاثیر تلقیح پلاسمای مایع منی در موفقیت روش درمانی تزریق داخل سیتوپلاسمی اسپرم در درمان زوجین نابارور انجام شد.
روش کار: این کارآزمایی بالینی در سال ۱۳۹۰ بر روی ۱۴۰ زوج نابارور تحت درمان با روش تزریق داخل سیتوپلاسمی اسپرم در مرکز پژوهشی کلینیک نازایی و بهداشت تولید مثل کوثر شهر ارومیه انجام شد. افراد در دو گروه تلقیح پلاسمای مایع منی و بدون تلقیح قرار گرفتند. ۳۰ تا ۶۰ دقیقه قبل از انتقال جنین، نمونه منی از فریزر خارج و آماده تلقیح بعد از انتقال جنین گردید. سطح سرمی bHCG در روز ۱۴ و سونوگرافی در هفته ۶ تا ۱۲ پس از انتقال جنین انجام شد و دو گروه از نظر پیامدهای مورد بررسی با یکدیگر مقایسه شدند. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از نرم افزار آماری SPSS (نسخه ۱۶) و آزمون کای اسکوئر انجام شد. میزان p کمتر از ۰٫۰۵ معنی دار در نظر گرفته شد.
یافته ها: دو گروه از نظر تعداد تخمک های به دست آمده، تعداد جنین های منتقل شده و گرید جنین های انتقال یافته تفاوت معنی داری با یکدیگر نداشتند p>0.05)). در بررسی میزان لانه گزینی بر اساس مثبت بودن نتیجه تست bHCG در دو گروه مورد مطالعه، نتایج تست در ۱۸ نفر (۲۵٫۵%) از بیماران گروه کنترل و ۱۷ نفر (۲۴٫۳%) از بیماران گروه مداخله مثبت بود که این تفاوت از نظر آماری معنی دار نبود (۱=p). در گروه کنترل ۲ مورد (۱۱٫۱%) سقط و در گروه مطالعه ۳ مورد (۱۸٫۷%) سقط مشاهده شد که دو گروه از نظر سقط زودرس تفاوت معنی داری نداشتند (۰٫۵=p).
نتیجه گیری: تلقیح پلاسمای مایع منی بر پیامدهای باروری در بیماران تحت درمان با تزریق داخل سیتوپلاسمی اسپرم تاثیری ندارد.