مقاله تاثیر آگاهی از رفتارهای خود مراقبتی بر میزان ترس و اضطراب بیماران عروق قلبی (زن و مرد) که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در پاییز ۱۳۹۱ در زن و مطالعات خانواده از صفحه ۱۰۷ تا ۱۲۹ منتشر شده است.
نام: تاثیر آگاهی از رفتارهای خود مراقبتی بر میزان ترس و اضطراب بیماران عروق قلبی (زن و مرد)
این مقاله دارای ۲۳ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله آگاهی
مقاله رفتارهای خودمراقبتی
مقاله ترس
مقاله اضطراب
مقاله بیماری عروق قلبی

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: عزتی نایله

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
بیماری عروق قلبی خونرسانی و اکسیژن دهی به عضله میوکارد را محروم و منجر به بروز احساس درد و فشار در قفسه سینه می گردد که در بیشتر موارد همراه با ترس و اضطراب بیمار است. هدف از این مطالعه تاثیر آگاهی از رفتارهای خودمراقبتی بر میزان ترس و اضطراب بیماران عروق قلبی است. این پژوهش یک مطالعه نیمه تجربی است. جامعه پژوهش ۱۵۰ بیمار مبتلا به بیماری عروق قلبی بستری در بیمارستان شهید مدنی تبریز بود که به صورت نمونه گیری تصادفی ساده انتخاب و به دو گروه شاهد و آزمون تقسیم و مورد مطالعه قرار گرفت. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه است. جهت تعیین اعتبار علمی ابزار از روش شاخص اعتبار محتوا و برای تعیین پایایی، از ضریب آلفای کرون باخ استفاده شد. در تجزیه و تحلیل داده ها از آمار توصیفی و آزمون های آماری تی مستقل، تی زوج، آنالیز واریانس یک طرفه و ضریب همبستگی اسپیرمن استفاده گردید. نتایج نشانگر نگرانی و ترس و اضطراب بیماران در مورد بهداشت و سلامت فردی، ارتباطات بین فردی و اجتماعی بودند، که این علایم می توانند وضعیت بیماری را وخیم تر و انجام مراقبت در آینده از آنان را دشوارتر نماید. بعد از مداخله میزان اضطراب و ترس در گروه آزمون به طور معنی داری کاهش یافته بود. همچنین ارتباط معنی داری اماری بین برخی از مشخصات دموگرافیک با میزان ترس و اضطراب واحدهای مورد پژوهش مشاهده گردید (P<0.05) در کل میزان آگاهی از رفتارهای خودمراقبتی تفاوت قابل ملاحظه ای بین دو گروه نشان داد که این مساله نیاز به آموزش مددجو و خانواده ها و برقراری دوره های آموزشی برای پرستاران و ارتقای کیفیت ارتباط بین درمانگران و بیماران را می رساند. حمایت های آموزشی پس از ترخیص در بیماران مبتلا به بیماری عروق کرونری، میزان بستری مجدد بیماران را کاهش و بهبودی و سلامتی، طول عمر و کیفیت زندگی بیماران را افزایش می دهد.