مقاله بررسی چند شکلی ژنتیکی اگزون ۱ ژن mbl2 و ارتباط آن با سطح سرمی پروتئین MBL در جمعیت منتخبی از شهر تهران که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در ۱۳۹۲ در پژوهش های سلولی و مولکولی (زیست شناسی ایران) از صفحه ۴۹۱ تا ۴۹۸ منتشر شده است.
نام: بررسی چند شکلی ژنتیکی اگزون ۱ ژن mbl2 و ارتباط آن با سطح سرمی پروتئین MBL در جمعیت منتخبی از شهر تهران
این مقاله دارای ۸ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله لکتین متصل شونده به مانوز
مقاله mbl2
مقاله مسیر لکتین
مقاله پلی مورفیسم تک نوکلئوتیدی

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: سلطانی احمد
جناب آقای / سرکار خانم: رحمتی راد سارا
جناب آقای / سرکار خانم: پورپاک زهرا
جناب آقای / سرکار خانم: علیزاده زهرا
جناب آقای / سرکار خانم: حاجی بیگی بشیر
جناب آقای / سرکار خانم: زیدی مجید
جناب آقای / سرکار خانم: فرازمند علی

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
لکتین متصل شونده به مانوز (MBL) جزء خانواده کالکتین ها بوده و در فعال سازی سیستم کمپلمان ایمنی ذاتی از مسیر لکتین نقش دارد. MBL به عنوان اپسونین، فرآیند ذره خواری و حذف میکروارگانیسم بیگانه را تسهیل می کند. این پروتئین نقش مهمی در سلامت افراد دارد، به ویژه افرادی که دارای نقص سیستم ایمنی اولیه هستند، در صورتی که در پروتئین MBL هم نقص داشته باشند عوارض کلینیکی بیشتری را بروز می دهند. سلامت و صحت کارکرد این پروتئین در نوزادان هم بسیار حائز اهمیت است. همچنین گزارشاتی مبنی بر نقش کمبود MBL در بیماریهایی مثل ایدز، روماتوئید ارتریت، لوپوس و انواع عفونتهای باکتریایی از جمله لیشمانیا، وجود دارد. بنابراین، با توجه به نقش کلینیکی این پروتئین، نیاز به انجام چنین پژوهشی در خصوص این پروتئین و وضعیت ان در کشور، احساس می شد. هدف از این انجام این مطالعه، به دست آوردن اطلاعاتی پایه راجع به شیوع کمبود این پروتئین مهم در جمعیت کشور و محاسبه سطح میانگین این پروتئین در خون بود. نتایج این مطالعه می تواند در آینده در مطالعات تکمیلی راجع به نقش کمبود MBL در انواع عفونتها، به خصوص عفونتهای مکرر، و همین طور یافتن راههای درمانی برای این مساله، مفید واقع شود. پروتئین MBL توسط ژن mbl2 واقع بر روی کروموزوم ۱۰، رمزگذاری می شود. ژن mbl2 چهار اگزون دارد که پلی مورفیسم در اگزون ۱ آن، تاثیر بیشتری بر سطح سرمی MBL دارد. طبق گزارشاتی که قبلا منتشرشده اند، پلی مورفیسم در کدونهای ۵۲، ۵۴ و ۵۷ بیشترین تاثیر را بر سطح سرمی MBL می گذارد. در این پژوهش وضعیت پلی مورفیسم در اگزون ۱ این ژن، در ۱۴۳ نفر از جمعیت سالم شهر تهران، که به سازمان انتقال خون تهران مراجعه کرده اند، بررسی شد. همچنین سطح سرمی پروتئین MBL در این افراد با استفاده از تکنیک الایزا مشخص شد. مقایسه نتایج به دست آمده از تعیین توالی DNA این افراد، و بررسی ارتباط آن با سطح سرمی MBL، نشان داد که در جمعیت مورد بررسی، پلی مورفیسم در کدون ۵۴، علاوه بر ان که نسبت به پلی مورفیسم در ۲ کدون دیگر فراوانی بیشتری دارد، تاثیر بیشتری نیز در کم کردن سطح سرمی پروتئین MBL دارد. به علاوه بر خلاف انتظار، در ناحیه ۵’UTR هیچ پلی مورفیسمی مشاهده نشد و تمامی افراد در این جایگاه دارای آلل P بودند.