مقاله بررسی پلی مورفیسم ۵۹۲- اینترلوکین ۱۰ در بیماران آلوده به ویروس هپاتیت B که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در هفته چهارم اسفند ۱۳۹۲ در مجله دانشکده پزشکی اصفهان از صفحه ۲۴۳۴ تا ۲۴۴۱ منتشر شده است.
نام: بررسی پلی مورفیسم ۵۹۲- اینترلوکین ۱۰ در بیماران آلوده به ویروس هپاتیت B
این مقاله دارای ۸ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله اینترلوکین
مقاله ۱۰
مقاله پلی مورفیسم تک نوکلئوتیدی
مقاله ویروس هپاتیت B؛ Allele- specific amplification- polymerase chain reaction

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: باقری منصوری محمدحسن
جناب آقای / سرکار خانم: شریفی زهره
جناب آقای / سرکار خانم: صنعتی محمدحسین
جناب آقای / سرکار خانم: شاه زاده فاضلی سیدابوالحسن
جناب آقای / سرکار خانم: فرهنگ نیا منصوره

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
مقدمه: عفونت با هپاتیت B ممکن است نتایج کلینیکی مختلفی را ایجاد کند. شواهد قوی وجود دارد که شان می دهد عوامل ژنتیکی میزبان نقشی اصلی در تعیین پیامد عفونت هپاتیت B بازی می کند. پلی مورفیسم ها در ناحیه پروموتری اینترلوکین-۱۰ (IL-10)، تولید آن و استعداد به بیماری های التهابی را تحت تاثیر قرار می دهند. از این رو، این مطالعه به منظور تعیین ارتباط بین این پلی مورفیسم با استعداد ابتلا به عفونت HBV (Hepatitis B virus) در بیماران ایرانی انجام شد.
روش ها: در این مطالعه، ۱۰۰ بیمار مبتلا به HBV و ۱۰۰ فرد سالم به طور تصادفی انتخاب شدند. با روش نمک اشباع DNA ژنومی از بافیکوت استخراج شد. ژنوتیپ های (A/C) IL-10 توسط روش PCR (Polymerase chain reaction) اختصاصی آلل تعیین شدند. محصولات PCR روی ژل آگارز ۱٫۵ درصد، الکتروفورز شدند و برای تجزیه و تحلیل آماری از آزمون X2 استفاده شد.
یافته ها: فراوانی ژنوتیپ هموزیگوت IL-10-592 CC در بیماران مبتلا به ۱۶HBV درصد و در افراد سالم ۱۲ درصد بود و هیچ تفاوت معنی داری از نظر ژنوتیپ های مختلف بین دو گروه مشاهده نشد (p=0.5). همچنین فراوانی آلل واریانت C در گروه بیماران مبتلا به ۵۵٫۵ HBV درصد و در افراد سالم ۵۳ درصد بود که از نظر آماری تفاوت معنی داری نداشت (P=0.6).
نتیجه گیری: بر اساس یافته ها ارتباطی بین پلی مورفیسم IL-10-592 A/C در جمعیت مورد مطالعه و استعداد ابتلای افراد به عفونت HBV وجود ندارد.