مقاله بررسی مقدماتی رابطه بین مقیاس اصلاح شده اصلاح شده اشورث با معیار بیومکانیکی در ارزیابی اسپاستیسیته عضلات باز کننده زانو در بیماران مبتلا به همی پارزی بعد از سکته مغزی که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در تابستان ۱۳۹۳ در مجله علمی دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی همدان از صفحه ۱۳۱ تا ۱۳۶ منتشر شده است.
نام: بررسی مقدماتی رابطه بین مقیاس اصلاح شده اصلاح شده اشورث با معیار بیومکانیکی در ارزیابی اسپاستیسیته عضلات باز کننده زانو در بیماران مبتلا به همی پارزی بعد از سکته مغزی
این مقاله دارای ۶ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله اسپاستیسیته
مقاله پارزی
مقاله کار
مقاله مقیاس اشورث

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: نخستین انصاری نورالدین
جناب آقای / سرکار خانم: نقدی صوفیا
جناب آقای / سرکار خانم: جمشیدی علی اشرف
جناب آقای / سرکار خانم: انتظاری ابراهیم
جناب آقای / سرکار خانم: طباطبایی آزاده
جناب آقای / سرکار خانم: جنت داوود

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
مقدمه و هدف: مقیاس اصلاح شده اصلاح شده اشورث یک معیار کلینیکی است که اخیرا برای ارزیابی اسپاستیسیته عضلانی ارائه شده است . تحقیقات بسیار اندکی در باره اعتبار این مقیاس وجود دارد. هدف مطالعه حاضر تعیین رابطه بین مقیاس اصلاح شده اصلاح شده اشورث (Modified Modified Ashworth Scale; MMAS) با معیار بیومکانیکی شیب کار- سرعت در ارزیابی اسپاستیسیته عضلات اکستانسور زانوی بیماران مبتلا به همی پارزی می باشد.
روش کار: چهارده بیمار مبتلا به همی پارزی به دنبال سکته مغزی وارد این مطالعه مقطعی شدند. اسپاستیسیته عضلات اکستانسور زانو با مقیاس MMAS ارزیابی شد. از دینامومتر ایزوکینتیک برای خم کردن غیرفعال زانو با سرعت های ۱۰، ۳۰ ، ۶۰ و ۹۰ درجه/ثانیه برای اندازه گیری داده های گشتاور- زاویه استفاده شد. کار (ژول) در هر سرعت برای تعیین شیب منحنی های کار- سرعت به عنوان معیار بیومکانیکی اسپاستیسیته محاسبه گردید.
نتایج: میانگین کار با افزایش سرعت، کاهش یافت اما از لحاظ آماری معنی دار نبود (
P = 0.07). میانگین شیب کار – سرعت -۰٫۳۵ [J/(o/Sec)] بود. بین مقیاس MMAS و شیب کار- سرعت همبستگی معنی داری وجود نداشت ((r=0.31, P=0.28
نتیجه نهایی: بین مقیاسMMAS و شیب کار- سرعت به عنوان معیار بیومکانیکی اسپاستیسیته رابطه معنی داری وجود نداشت. تحقیقات بیشتر با تعداد بیماران بیشتر پیشنهاد می شود.