مقاله بررسی عملکرد محور غده پاراتیرویید در بیماران مبتلا به پارکینسون که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در هفته چهارم بهمن ۱۳۹۲ در مجله دانشکده پزشکی اصفهان از صفحه ۲۱۲۲ تا ۲۱۳۰ منتشر شده است.
نام: بررسی عملکرد محور غده پاراتیرویید در بیماران مبتلا به پارکینسون
این مقاله دارای ۹ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله بیماری پارکینسون
مقاله غده پاراتیرویید
مقاله پاراتورمون

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: معمار رخساره
جناب آقای / سرکار خانم: چیت ساز احمد
جناب آقای / سرکار خانم: رحمانیان محسن
جناب آقای / سرکار خانم: ایزدی بروجنی مریم

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
مقدمه: هورمون پاراتیرویید معروف به پاراتورمون (PTH یا Parathyroid hormone) با ایجاد تغییرات در سطح بیومارکرهای سرمی، می تواند در سیر پیشرفت و علایم ناشی از طیف گسترده ای از بیماری ها اثرگذار باشد. پارکینسون یکی از این بیماری ها است و با توجه به مطالعات انجام شده، به نظر می رسد عملکرد غده پاراتیرویید می تواند در شدت علایم ناشی از آن، موثر باشد. این مطالعه با توجه به فقدان مطالعات لازم در این زمینه در خاور میانه با هدف بررسی این ارتباط انجام شد.
روش ها: این مطالعه به روش مورد- شاهدی انجام گرفت. ۱۲۵ بیمار مبتلا به پارکینسون، که تشخیص بیماری در آن ها توسط نورولوژیست به اثبات رسید و ۱۱۲ شاهد سالم که از نظر سن و جنسیت با گروه بیمار مطابقت داشتند، در این مطالعه شرکت کردند. شدت علایم حرکتی توسط بخش حرکتی پرسش نامه UPDRS (Unified Parkinson;s disease rating scale) اندازه گیری شد. سطح سرمی پاراتورمون، کلسیم، فسفر و ۲۵-OHD (25-Hydroxy vitamin D) در هر دو گروه اندازه گیری شد.
یافته ها: میانگین سطح سرمی پاراتورمون در گروه مورد (۴۵٫۲±۱۸٫۸) در مقایسه با گروه شاهد (۷۰٫۸±۲۸٫۵) به شکل معنی داری اختلاف داشت (P=0.0001). در این مطالعه، هیچ ارتباط معنی داری میان سطح سرمی عناصر ذکر شده و شدت علایم حرکتی بیماری پارکینسون یافت نشد. سن بیماران و طول مدت بیماری با شدت علایم حرکتی و نمره خرده مقیاس UPDRS III مرتبط بود، همچنین این بیماری در مردان بیشتر از زنان شیوع داشت (P=0.0080، CI=1.27-5.03، OR=2.53).
نتیجه گیری: این مطالعه نمی تواند موید ارتباط میان میزان عملکرد غده پاراتیرویید، سطح سرمی عناصر مرتبط با پاراتورمون و شدت علایم حرکتی ناشی از بیماری پارکینسون باشد. یکی از دلایلی که می تواند توجیه کننده این نتایج باشد، فقدان تعداد کافی از کاهش و یا افزایش کلسیم و کاهش و یا افزایش فسفر در نمونه های مورد مطالعه است.