مقاله بررسی رفتار الکترومایوگرافی عضلات تنه در افراد با پوسچر هایپرلوردوتیک و افراد با لوردوز نرمال حین حفظ ممتدبار استاتیک که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در زمستان ۱۳۹۳ در توانبخشی نوین از صفحه ۵۵ تا ۶۲ منتشر شده است.
نام: بررسی رفتار الکترومایوگرافی عضلات تنه در افراد با پوسچر هایپرلوردوتیک و افراد با لوردوز نرمال حین حفظ ممتدبار استاتیک
این مقاله دارای ۸ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله الکترومایوگرافی
مقاله هایپرلوردوز
مقاله پوسچر
مقاله حفظ ممتد بار

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: ابراهیمی مریم
جناب آقای / سرکار خانم: شادمهر آزاده
جناب آقای / سرکار خانم: علیایی غلامرضا
جناب آقای / سرکار خانم: ابراهیمی اسماعیل
جناب آقای / سرکار خانم: صراف زاده جواد

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
زمینه و هدف: انحناهای ستون فقرات به ویژه قوس کمری، نقش مهمی در حفظ یک پوسچر ایستاده مناسب ایفا می کند و همچنین امکان جذب کارآمد بارهای اعمال شده بر ستون فقرات و افزایش کارایی عضلات ستون مهره ای را سبب می شود. برخی محققین چنین استدلال کرده اند که پوسچرهای افراطی کمر که «هایپولوردوز» و «هایپرلوردوز» خوانده می شوند، نشان دهنده تغییر فعالیت عضلانی و الگوهای استرس می باشند به نحویکه تحمل فعالیت های خاص روزانه را در این افراد کاهش می دهد. با وجود اهمیت کنترل نوروماسکولار در هماهنگی و حفاظت ستون مهره ای، اطلاعات کمی در زمینه اینکه انحناهای پشتی و کمری چگونه فعالیت عضلانی را در پوسچرهای غیرطبیعی تحت تاثیر قرار می دهد، موجود است. به این دلیل ما در این مطالعه سعی کردیم رفتار الکترومایوگرافی عضلات تنه در افراد با پوسچر هایپرلوردوز و افراد با پوسچر نرمال را مورد مقایسه قرار داده و به این پرسش پاسخ دهیم که آیا این پوسچر غیر طبیعی بر رفتار عضلات ناحیه تاثیرگذار است یا خیر؟
روش بررسی: ۱۲ فرد با پوسچر هایپرلوردوتیک و ۱۱ فرد با پوسچر نرمال کمری تحت بررسی رفتار الکترومایوگرافی عضلات راست شکمی، مایل داخلی، مایل خارجی و ارکتور اسپاین کمری حین فعالیت حفظ ممتد باری معادل ۷ درصد وزن بدن در حالت ایستاده راحت قرار گرفتند.
یافته ها: از نظر آماری تفاوت معناداری در درصد تغییر متغیر MF (Median Frequency) عضلات تنه بین دو گروه مشاهده نشد (P>0.05). درصد تغییر RMS (Root Mean Square) عضلات ارکتوراسپاین و مایل داخلی در سه بازه زمانی، بین دو گروه اختلاف معناداری نشان داد (P>0.05). درصد تغییر RMS عضله راست شکمی بین دو گروه تفاوت معناداری نداشت (P>0.05). در عضله مایل خارجی، درصد تغییر RMS در بازه های زمانی اول و سوم تفاوت معنادار بین دو گروه نشان داد (P<0.05).
نتیجه گیری: با توجه به نتایج به دست آمده، می توان گفت که افزایش قوس کمری، به طور معناداری باعث تغییر در سطح فعالیت عضلات تنه در افراد دارای پوسچر هایپرلوردوتیک نسبت به گروه نرمال شده است. بنابراین استفاده از تمرینات اصلاح پوسچر در برنامه درمانی چنین افرادی ضروری به نظر می رسد. همچنین توصیه می شود مطالعه مشابه دیگری نیز در فعالیت های عملکردی دینامیک صورت گیرد تا اطلاعات جامع تری از اثر اختلالات پوسچرال بر رفتار الکترومایوگرافی عضلات تنه فراهم گردد.