مقاله بررسی حوادث منجر به فوت در کودکان ۵۹-۱ ماهه در محدوده زیر پوشش دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی در سال های ۱۳۹۰ و ۱۳۹۱ که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در زمستان ۱۳۹۲ در ارتقای ایمنی و پیشگیری از مصدومیت ها از صفحه ۲۰۵ تا ۲۱۱ منتشر شده است.
نام: بررسی حوادث منجر به فوت در کودکان ۵۹-۱ ماهه در محدوده زیر پوشش دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی در سال های ۱۳۹۰ و ۱۳۹۱
این مقاله دارای ۷ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله کودکان
مقاله مرگ و میر
مقاله حوادث و سوانح

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: دلبرپوراحمدی شهناز
جناب آقای / سرکار خانم: تاج الدینی فاطمه
جناب آقای / سرکار خانم: اهدایی وند فرناز
جناب آقای / سرکار خانم: مقیمی دهکردی بیژن
جناب آقای / سرکار خانم: فرسار احمدرضا
جناب آقای / سرکار خانم: ترکمن نژاد شریف

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
سابقه و هدف: حوادث همواره به عنوان یکی از مهم ترین عوامل معلولیت و مرگ در انسان شناخته شده است و کودکان به علت محدودیت در تشخیص خطر نسبت به بزرگ سالان در برابر حوادث آسیب پذیرتر هستند. هدف مطالعه حاضر بررسی موارد مرگ و میر کودکان ۱ تا ۵۹ ماهه به علت حوادث و سوانح در محدوده زیر پوشش دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی طی سال های ۱۳۹۰ و ۱۳۹۱ می باشد.
روش بررسی: این مطالعه مقطعی و توصیفی در فاصله سال های ۱۳۹۰ و ۱۳۹۱ انجام شد و کلیه مرگ های کودکان ۱ تا ۵۹ ماهه به علت حوادث و سوانح در محدوده زیر پوشش دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی که از شکل اطلاعات اولیه و پرسشنامه های استاندارد اداره سلامت کودکان وزارت بهداشت استخراج شده بود، بررسی گردید.
یافته ها: تعداد مرگ و میر ۱ تا ۵۹ ماهه به علت حوادث و سوانح ۱۰۳ مورد بود. بیشترین وقوع مرگ (%۲۴٫۳) در محدوده سنی ۱ تا ۱۲ ماه مشاهده شد. بیش از نیمی از کودکان فوت شده پسر (%۵۴٫۴) بودند. همچنین بیشترین علل فوت کودکان بر اثر حوادث و سوانح به ترتیب حوادث حمل و نقل (%۲۹٫۱)، سقوط (%۱۵٫۵)، انسداد تنفسی (%۱۵٫۵) و غرق شدگی (%۱۳٫۶) گزارش شد.
نتیجه گیری: در حدود %۷۰ از مرگ های کودکان ۱ تا ۵۹ ماهه ناشی از حوادث و سوانح، به دلیل ۴ علت حوادث حمل و نقل، سقوط، انسداد تنفسی و غرق شدگی بوده است و تمامی این علل قابل پیشگیری می باشند. بنابراین طراحی مداخلاتی به منظور کاهش مرگ و میر کودکان از این علل ضروری است و می بایست به عنوان یک اولویت بهداشتی در کشور توجه برنامه ریزان جلب کند.