مقاله بررسی تاثیر نوع و مقدار پلیمر بر قدرت مخاط چسبی و سرعت آزادسازی دارو از فیلم های مخاط چسب داخل گونه ای دیکلوفناک سدیم که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در خرداد ۱۳۹۳ در مجله دانشگاه علوم پزشکی مازندران (نامه دانشگاه) از صفحه ۹۲ تا ۱۰۳ منتشر شده است.
نام: بررسی تاثیر نوع و مقدار پلیمر بر قدرت مخاط چسبی و سرعت آزادسازی دارو از فیلم های مخاط چسب داخل گونه ای دیکلوفناک سدیم
این مقاله دارای ۱۲ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله فیلم داخل گونه ای
مقاله مخاط چسبی
مقاله دیکلوفناک
مقاله اودراژیت L100-55

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: اکبری جعفر
جناب آقای / سرکار خانم: سعیدی مجید
جناب آقای / سرکار خانم: مرتضی سمنانی کتایون
جناب آقای / سرکار خانم: عامری مسعود

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
زمینه و هدف: دارورسانی داخل گونه ای یک جایگزین مناسب برای تجویز دارو از راه خوراکی و یک روش مناسب تجویز، جهت عملکرد سیستمیک و موضعی دارو است. جذب عوامل درمانی از حفره دهان باعث ورود مستقیم این عوامل به گردش خون سیستمیک می شود. بنابراین از اثر گذر اول کبدی و تخریب گوارشی ممانعت به عمل می آید. هدف از این مطالعه، توسعه و توصیف فیلم های داخل گونه ای دیکلوفناک سدیم بوده است.
مواد و روش ها: فیلم های داخل گونه ای دیکلوفناک سدیم با استفاده از روش تبخیر حلال تهیه شدند. اودراژیت L 100-55 به عنوان پلیمر تشکیل دهنده فیلم و هیدروکسی پروپیل متیل سلولز K4M و پلی وینیل پیرولیدون K25 به عنوان پلیمرهای مخاط چسب مورد استفاده قرار گرفتند. تاثیر مقدار و نوع پلیمر در سرعت آزادسازی دارو، سرعت تورم، فرسایش و قدرت مخاط چسبی فیلم ها بررسی شد.
یافته ها: افزودن هیدروکسی پروپیل متیل سلولز K4M باعث کاهش سرعت رهش دارو می شود اما اضافه نمودن پلی وینیل پیرولیدون k25 باعث افزایش سرعت آزادسازی دارو می گردد. افزودن پلیمرهای هیدروفیل افزایش قابل توجهی در درصد تورم فیلم ها دارد. هم چنین افزودن هیدروکسی پروپیل متیل سلولز K4M باعث کاهش درصد فرسایش و افزایش قدرت مخاط چسبی می گردد.
استنتاج: نتایج مطالعه حاضر نشان داد که فیلم های داخل گونه ای اودراژیت به خوبی می تواند به عنوان حامل مخاط چسب در دارور سانی داخل گونه ای سیستمیک برای داروهای با متابولیسم بالای گذر اول کبدی، مورد استفاده قرار گیرد. هم چنین نتایج به دست آمده از این مطالعه، اثر پلیمرهای هیدروفیل بر الگوی رهش دارو و دیگر خصوصیات فیل مها را اثبات می کند.