مقاله بررسی ارتباط بین تنوع ژنتیکی و توزیع جغرافیایی میان ۱۱ جمعیت وحشی Dactylis glomerata توسط پروتئین های کل که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در ۱۳۹۲ در پژوهش های سلولی و مولکولی (زیست شناسی ایران) از صفحه ۲۷۸ تا ۲۸۸ منتشر شده است.
نام: بررسی ارتباط بین تنوع ژنتیکی و توزیع جغرافیایی میان ۱۱ جمعیت وحشی Dactylis glomerata توسط پروتئین های کل
این مقاله دارای ۱۱ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله Dactylis glomerata ،SDS-PAGE
مقاله تنوع ژنتیکی
مقاله عوامل اکولوژیکی

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: جعفری علی اشرف
جناب آقای / سرکار خانم: صالحی شانجانی پروین
جناب آقای / سرکار خانم: کوهی لاله
جناب آقای / سرکار خانم: بخشی خانیکی غلامرضا

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
علف باغ (Dactylis glomerata) یکی از گندمیان مهم مرتعی چند ساله برای ایجاد چراگاه و تولید علوفه خشک است. به منظور بررسی تنوع ژنتیکی جمعیتهای وحشی علف باغ و بررسی ارتباط عوامل اکولوژیکی با تنوع پروتئینهای کل ۱۱ جمعیت موجود در بانک ژن منابع طبیعی انتخاب شدند. در این تحقیق الگوی پروتئینی ۱۱۰ ژنوتیپ از ۱۱ جمعیت برای تعیین میزان تنوع ژنتیکی موجود مورد بررسی قرار گرفت. بر اساس نتایج SDS-PAGE، ۲۵ نوار قابل تکثیر، پپتید پروتئینی، برای مطالعه تنوع ژنتیکی ثبت گردید. نوارها در محدوده وزن مولکولی ۷۶۳۸ تا ۲۷۶۸۸۵۰ دالتون قرار گرفتند. میانگین تعداد نوارهای چندشکل نسبت به کل نوارها در کلیه جمعیتها از ۰٫۱۴ د ر اردبیل، تا۰٫۴۱  در ارومیه، متغیر بود. SDS-PAGE پروتئینهای کل، تنوع درون و میان جمعیتی بالایی نشان داد که نشان دهنده تمایز مشخصی بر اساس منشاء و رویشگاه نبود. میانگین فاصله ژنتیکی کل بین جمعیتها ۰٫۰۴۵ بود که بیشترین فاصله (۰٫۱۳۲) بین کرج ۳ و پاسند ۲ و کمترین فاصله (۰٫۰۱۷) بین کرج ۱ و اردبیل مشاهده گردید. هیچ ارتباطی بین ویژگیهای ژنتیکی و عوامل جغرافیایی مشاهده نگردید. همبستگی بین ماتریس فاصله های ژنتیکی و جغرافیایی به وسیله آزمون مانتل ثابت نشد و ضریب همبستگی بین آنها از نظر آماری معنی دار نگردید (P=0.280 و R=0.02). این مساله نیز نشان دهنده عدم وجود شیب محیطی در گوناگونی پروتئینهای کل است. این نتایج نشان می دهند که در برنامه های اصلاحی علف باغ می بایست تنوع ژنتیکی جمعیتهای علف باغ به وسیله استفاده از والدین مختلف افزایش یابد. افزایش اساس ژنتیکی برای مقاصد اصلاح علف باغ می تواند به وسیله کاربرد سیستماتیکی ذخایرتوارثی که الگو پروتئینی متفاوتی داشته و ویژگی های کمی بهتری دارند حاصل شود.