مقاله بررسی اثر هوموسیستئین و آسپرین بر روی پارامترهای انعقاد و ضریب نفوذپذیری لخته در شرایط آزمایشگاهی که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در هفته چهارم دی ۱۳۹۲ در مجله دانشکده پزشکی اصفهان از صفحه ۱۹۳۲ تا ۱۹۴۰ منتشر شده است.
نام: بررسی اثر هوموسیستئین و آسپرین بر روی پارامترهای انعقاد و ضریب نفوذپذیری لخته در شرایط آزمایشگاهی
این مقاله دارای ۹ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله هوموسیستئین
مقاله آسپرین
مقاله انعقاد
مقاله نفوذپذیری

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: زواررضا جواد
جناب آقای / سرکار خانم: دانش پویا فهیمه
جناب آقای / سرکار خانم: جلالی بمان علی
جناب آقای / سرکار خانم: شاه مرادی حمیدرضا

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
مقدمه: برخی مطالعات نشان داده اند که افزایش هوموسیستئین در خون، تغییراتی در سیستم انعقاد و فیبرینولیز ایجاد می نماید، ولی مکانیسم دقیق آن روشن نیست. هدف از این مطالعه بررسی و مقایسه غلظت های مختلف هوموسیستئین و آسپرین بر روی پارامترهای انعقاد و ضریب نفوذپذیری لخته در پلاسمای افراد سالم بود.
روش ها: ابتدا پلاسمای غنی از هوموسیستئین (۵۰، ۱۰۰، ۲۰۰ میکرومولار) و آسپرین (۱، ۱۰، ۱۰۰ میلی گرم در لیتر) تهیه گردید و پس از انکوبه نمودن در ۳۷ درجه سانتی گراد به مدت ۲۴ ساعت، پارامترهای انعقاد به روش کدورت سنجی تعیین شدند. همچنین ضریب نفوذپذیری لخته تعیین گردید. از آزمون Student-t برای تجزیه و تحلیل داده ها استفاده شد.
یافته ها: اثر متقابل هوموسیستئین در غلظت ۲۰۰ میکرومولار با آسپرین ۱۰۰ میلی گرم در لیتر در زمان کل انعقاد (۸۲۰٫۰۰±۱٫۱۵ ثانیه)، حداکثر سرعت انعقاد (۰٫۲۳۲±۰٫۰۰۳) و ضریب نفوذپذیری لخته [(۱٫۱۰۸×۱۰)±۰٫۱۵۱] نسبت به گروه هوموسیستئین با غلظت ۲۰۰ میکرومولار به ترتیب برابر با ۵۵۵٫۰±۱۲٫۸ ثانیه، ۰٫۲۵۸±۰٫۰۰۸، (۰٫۴۹۳×۱۰)±۰٫۰۳۸۱ معنی دار بود. هوموسیستئین ۲۰۰ میکرومولار همراه با آسپرین ۱ میلی گرم در لیتر بر روی هیچ یک از شاخص ها اثر معنی داری نداشت. هوموسیستئین ۱۰۰ میکرومولار با آسپرین ۱ میلی گرم در لیتر در برابر هوموسیستئین ۱۰۰ میکرومولار تنها در ضریب نفوذپذیری لخته [به ترتیب (۰٫۸۷۸×۱۰)±۰٫۰۷۱ و (۰٫۶۳۶×۱۰)±۰٫۰۵۳] اثر معنی داری داشت.
نتیجه گیری: آسپرین با مقادیر بیشتر از ۱ میلی گرم در لیتر بر روی غلظت های بالاتر هوموسیستئین تاثیر بیشتری دارد، به طوری که با ایجاد وقفه در مرحله انعقاد، لخته دیرتر تشکیل می شود و با عملکردی که بر روی ساختار لخته دارد نفوذپذیری آن را افزایش می دهد.