مقاله بررسی اثر مصرف پاراکوات در مرحله پر شدن دانه بر عملکرد کمی و کیفی باقلا در تاریخ های مختلف کاشت که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در تابستان ۱۳۹۱ در تولید گیاهان زراعی در شرایط تنش های محیطی (علوم زراعی) از صفحه ۴۷ تا ۵۹ منتشر شده است.
نام: بررسی اثر مصرف پاراکوات در مرحله پر شدن دانه بر عملکرد کمی و کیفی باقلا در تاریخ های مختلف کاشت
این مقاله دارای ۱۳ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله باقلا
مقاله عملکرد دانه
مقاله خشکاننده پاراکوات
مقاله تاریخ کاشت
مقاله شالیزار

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: جیلانی مهرداد
جناب آقای / سرکار خانم: دانشیان جهانفر
جناب آقای / سرکار خانم: ربیعی محمد

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
یکی از عوامل محدود کننده کشت باقلا، همزمانی برداشت آن با کاشت برنج در اراضی شالیزاری است. تحقیق حاضر به منظور کوتاه نمودن طول دوره رویش و برداشت سریعتر باقلا، در اراضی شالیزاری است که در موسسه تحقیقات برنج کشور در سال زراعی ۸۹-۱۳۸۸ اجرا شده است. آزمایش به صورت اسپلیت پلات در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی در سه تکرار انجام گردید. کرت های اصلی شامل تاریخ کاشت در سه سطح: ۱۰ مهر، ۲۵ مهر و ۱۰ آبان و کرت های فرعی شامل مقدار مصرف خشکاننده پاراکوات در چهار سطح: صفر، ۰٫۲، ۰٫۴ و ۰٫۶ کیلوگرم ماده موثره در هکتار در مرحله ۶۰ درصد رطوبت دانه غلاف های ۱/۳ پایینی بوته بود. بر اساس نتایج تجزیه واریانس، اثر اصلی تاریخ کاشت و مصرف خشکاننده از نظر اغلب صفات مورد بررسی معنی دار بودند. اثر متقابل تاریخ کاشت و مصرف خشکاننده فقط برای صفات عملکرد بیولوژیک، طول دوره پر شدن دانه و طول دوره رویش معنی دار بود. تیمار شاهد با میانگین ۲۳۳ روز، بیشترین و مصرف ۰٫۶ کیلوگرم پاراکوات در هکتار با میانگین ۲۲۵ روز، کمترین طول دوره رویش را به خود اختصاص دادند. بیشترین عملکرد دانه و پروتئین از تیمار عدم مصرف خشکاننده در تاریخ ۲۵ مهر (به ترتیب با میانگین ۷۲۰۴ و ۲۰۳۱٫۳ کیلوگرم در هکتار) به دست آمد. نتایج نشان داد که تیمار تاریخ کاشت ۱۰ آبان و مصرف ۰٫۶ کیلوگرم پاراکوات در هکتار به دلیل تنش حاصل از کوتاه شدن طول دوره پر شدن دانه و در نتیجه کاهش وزن صددانه با میانگین ۳۹۹۶ کیلوگرم در هکتار، کمترین عملکرد دانه را دارا بود.