مقاله بررسی اثربخشی روش آرام سازی پیش رونده عضلانی بر اضطراب رقابتی ورزشکاران (مطالعه موردی: فوتبالیست ها) که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در هفته اول آذر ۱۳۹۲ در مجله دانشکده پزشکی اصفهان از صفحه ۱۶۰۸ تا ۱۶۱۹ منتشر شده است.
نام: بررسی اثربخشی روش آرام سازی پیش رونده عضلانی بر اضطراب رقابتی ورزشکاران (مطالعه موردی: فوتبالیست ها)
این مقاله دارای ۱۲ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله اضطراب شناختی
مقاله تنگی نفس
مقاله مهارت
مقاله اعتماد به نفس

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: رشیدی علی
جناب آقای / سرکار خانم: آتش پور سیدحمید
جناب آقای / سرکار خانم: بادامی رخساره

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
مقدمه: اضطراب رقابتی نوع ویژه ای از اضطراب است که ورزشکاران در آستانه مسابقات مهم به آن دچار می شوند. این اضطراب در دو بعد جسمانی با علایمی مانند لرزش، تپش قلب، تنگی نفس و علایمی از این دست و نیز علایم شناختی شامل ترس از شکست و نگرانی از عملکرد ضعیف، بروز می کند. یکی از مهارت های روان شناختی که گمان می رود در کاهش و کنترل اضطراب رقابتی ورزشکاران اثربخش باشد، روش آرام سازی است. این روش به طور کلی شامل دو شیوه مبتنی بر آرام سازی عضلانی و شناختی است. در پژوهش حاضر، روش آرام سازی پیش رونده عضلانی به کار گرفته شد، در حالی که در آرام سازی ورزشکاران، بیشتر آرام سازی روحی مطرح است و کمتر به آرام سازی عضلانی توجه می شود.
روش ها: در این مطالعه، ۳۰ نفر از بازیکنان باشگاه ذوب آهن اصفهان، به صورت تصادفی در دو گروه شاهد و مورد قرار گرفتند. ابتدا از همه بازیکنان به وسیله پرسش نامه اضطراب حالتی – رقابتیCSAI-2  (2- (Competitive state anxiety inventoryپیش آزمون به عمل آمد. سپس بازیکنان گروه مورد، ۲۰ جلسه تمرین آرام سازی دریافت داشتند، آن گاه مرحله پس آزمون انجام گردید.
یافته ها: یافته های پژوهش که با استفاده از روش های آماریOne-way ANOVA  (One-way analysis of varianc) با آزمون های تعقیبی، Paired t و Independent t به دست آمد (۰٫۰۵=P)، نشان داد که آرام سازی پیش رونده عضلانی به طور معنی داری اضطراب بدنی بازیکنان را کاهش می دهد، اضطراب شناختی آن ها را نزدیک به مرز معنی داری پایین می آورد و از تعداد ضربان قلب استراحت بازیکنان به میزان معنی داری می کاهد.
نتیجه گیری: دروازه بانان نسبت به مدافعان و هافبک ها به طور معنی داری اضطراب شناختی بیشتری دارند، اما در مقایسه با بازیکنان خط حمله، این تفاوت معنی دار نبود. به عبارت دیگر، پس از دروازه بان ها که بیشترین میزان اضطراب رقابتی را نشان داداند، بازیکنان خط حمله بالاترین میزان اضطراب رقابتی را داشتند و بازیکنانی که در خطوط دفاع و میانی بازی می کردند، در مجموع اضطراب رقابتی کمتری را نشان دادند. همچنین بازیکنان بومی و غیر بومی در هیچ کدام از سه زیر مقیاس های اضطراب شناختی، اضطراب بدنی و اعتماد به نفس، تفاوت معنی داری نداشتند.