مقاله بررسی اثرات سایتوتوکسیک عصاره ریشه شیرین بیان بر رده سلولی ۴T1 استخراج شده از بافت سرطانی پستان موش سوری BALB/c که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در بهار ۱۳۹۳ در گیاهان دارویی از صفحه ۹۲ تا ۱۰۳ منتشر شده است.
نام: بررسی اثرات سایتوتوکسیک عصاره ریشه شیرین بیان بر رده سلولی ۴T1 استخراج شده از بافت سرطانی پستان موش سوری BALB/c
این مقاله دارای ۱۲ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله رده سلولی ۴T1
مقاله سایتوتوکسیک
مقاله شیرین بیان

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: همتا احمد
جناب آقای / سرکار خانم: شریعت زاده سیدمحمدعلی
جناب آقای / سرکار خانم: سلیمانی مهرنجانی ملک
جناب آقای / سرکار خانم: فلاح حسینی حسن
جناب آقای / سرکار خانم: حسین آبادی فهیمه

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
مقدمه: گیاه دارویی شیرین بیان به طور وسیعی در طب سنتی برای درمان بسیاری از بیماری ها استفاده می شود. تحقیقات جدید نشان داده است که اثرات درمانی ریشه شیرین بیان توسط ماده موثره آن به نام گلیسیریزیک اسید با خواص آنتی اکسیدانی اعمال می شود و این اثر احتمالا روی سلول های سرطانی می تواند اثرات سایتوتوکسیک داشته باشد.
هدف: در این پژوهش اثر سایتوتوکسیک عصاره ریشه شیرین بیان روی سلول های سرطانی پستان موش سوری BALB/c بررسی شد.
روش بررسی: رده سلولی ۴T1 در محیط RPMI-1640 با ۱۰ درصد سرم جنین گاوی کشت داده شد. غلظت های مختلف عصاره شیرین بیان (۸۰۰، ۴۰۰، ۲۰۰، ۱۰۰، ۵۰ میکروگرم بر میلی لیتر) و تاکسول (۲۰، ۱۰، ۵، ۲٫۵، ۱٫۲۵ نانومولار) و همچنین ترکیب عصاره با تاکسول، به مدت ۷۲، ۴۸، ۲۴ ساعت بر روی سلول های سرطانی اثر داده شد. در ادامه توانایی حیات سلول ها با استفاده از روش MTT و تریپان بلو و مورفولوژی سلول ها با رنگ آمیزی هوخست و پروپیدیوم آیوداید بررسی شد.
نتایج: عصاره ریشه شیرین بیان و داروی تاکسول به طور مشابه بر روی سلول های سرطانی دارای اثرات سایتوتوکسیک قابل توجهی بودند. همچنین ترکیب عصاره با تاکسول، سبب افزایش اثر سایتوتوکسیک تاکسول شد. بررسی تغییرات مورفولوژیک سلول ها نشان داد که در سلول های تیمارشده توسط تاکسول و عصاره تغییراتی همانند فروپاشی، متراکم شدن و تغییر شکل هسته ایجاد شده است.
نتیجه گیری: سمیت عصاره ریشه شیرین بیان منجر به ایجاد تغییرات مورفولوژیکی در سلول های رده
۴T1 شد و کاهش قدرت زیستی سلول ها وابسته به دوز و زمان بود.