مقاله ایمنی و اثربخشی درمان با آنالوگ انسولین نوومیکس ®۳۰ در بیماران ایرانی مبتلا به دیابت نوع ۲: نتایج مطالعه A1chieve که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در آذر و دی ۱۳۹۳ در پایش از صفحه ۶۹۵ تا ۷۰۳ منتشر شده است.
نام: ایمنی و اثربخشی درمان با آنالوگ انسولین نوومیکس ®۳۰ در بیماران ایرانی مبتلا به دیابت نوع ۲: نتایج مطالعه A1chieve
این مقاله دارای ۹ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله دیابت نوع ۲
مقاله عوارض مزمن
مقاله کنترل متابولیک

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: خمسه محمدابراهیم
جناب آقای / سرکار خانم: استقامتی علیرضا
جناب آقای / سرکار خانم: پیشداد غلامرضا
جناب آقای / سرکار خانم: نیافر میترا
جناب آقای / سرکار خانم: تقوی سیدمرتضی
جناب آقای / سرکار خانم: رشیدی حمیرا

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
هدف از انجام این مطالعه بررسی سلامت و اثربخشی درمان با انسولین بیفازیک آسپارت (نوومیکس ®۳۰) در بیماران مبتلا به دیابت نوع ۲ با استفاده از نتایج مطالعه A1chieve در ایران بود. مطالعه A1chieve یک مطالعه مشاهده ای، بین المللی، چندمرکزی و open-label به مدت ۲۴ هفته بود. در این مطالعه که در ۲۸ کشور جهان و برروی ۶۶۷۲۶ بیمار مبتلا به دیابت نوع ۲ انجام گردید، سلامت و اثربخشی انسولین های آنالوگ مورد بررسی قرار گرفت. در اینجا نتایج حاصله از درمان ۹۱۹ بیمار ایرانی مبتلا به دیابت نوع ۲ با انسولین نوومیکس ®۳۰ ذکر می گردد. این بیماران پیش از مطالعه در گروههای بدون هیچگونه درمان، تحت درمان با داروهای خوراکی کاهنده قند خون و انسولین با یا بدون داروهای خوراکی قرار داشته و در این مطالعه تحت درمان با نوومیکس ®۳۰ قرار گرفتند. در پایان نتایج حاصله به تفکیک در مورد هر گروه مورد بررسی قرار گرفت. در طول مدت ۲۴ هفته درمان با نوومیکس ®۳۰، HbA1c بیماران به طور کلی به میران ۱٫۲ درصد کاهش یافت (P>0.001) به رغم کاهش معنی دار در قندهای ناشتا و نیز قندهای پس از غذا، در پایان مطالعه کاهش قابل ملاحظه ای در بروز موارد افت قند خون شدید و شبانه در گروهی که قبلا تحت درمان با انسولین بوده اند، مشاهده شد. میزان فشار خون شریانی به طور معنی دار کاهش یافته و نیز بهبود کیفیت زندگی در بیماران مشاهده گردید. انسولین نوومیکس ®۳۰ در بیماران ایرانی مبتلا به دیابت نوع ۲ به خوبی تحمل شده و به رغم کنترل قابل ملاحظه قند خون، بروز هیپوگلیسمی افزایش نداشت.