مقاله اعتبار آزمون های تشخیصی سندرم تونل کارپال در بیماران دیابتی که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در فروردین و اردیبهشت ۱۳۹۳ در مجله علمی دانشگاه علوم پزشکی قزوین از صفحه ۵۳ تا ۵۹ منتشر شده است.
نام: اعتبار آزمون های تشخیصی سندرم تونل کارپال در بیماران دیابتی
این مقاله دارای ۷ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله سندرم تونل کارپال
مقاله الکترودیاگنوز
مقاله دیابت
مقاله حساسیت و اختصاصیت
مقاله آزمون های تشخیصی

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: آزما کامران
جناب آقای / سرکار خانم: فرجاد محمد
جناب آقای / سرکار خانم: نجفی شریف
جناب آقای / سرکار خانم: توپاابراهیمی رضا
جناب آقای / سرکار خانم: بهرامی اصل معصومه

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
زمینه: سندرم تونل کارپال (CTS) شایع ترین نوروپاتی فشاری است. اگرچه استفاده نادرست و غیراصولی از دست ها و عدم رعایت نکته های ایمنی، زمینه بروز را فراهم می کند، اما مطالعه ها نشان داده اند که دیابت نیز فرد را مستعد آن می کند.
هدف: مطالعه به منظور تعیین حساسیت و ویژگی آزمون های تشخیصی CTS در بیماران دیابتی و مقایسه آن با غیر دیابتی ها انجام شد.
مواد و روش ها: این مطالعه مقطعی در سال ۱۳۹۱ در بیمارستان میلاد تهران بر روی ۱۱۵ دست انجام شد که به طور سرشماری وارد مطالعه شدند. پس از پر کردن پرسش نامه اطلاعات جمعیتی، بیماران معاینه فیزیکی شدند. سپس بر اساس پاسخ الکترودیاگنوز، افراد در ۶ گروه طبیعی، گزگز بدونCTS ، CTS به تنهایی، دیابت علامت دار بدون CTS، دیابت و CTS، و دیابت و CTS و نوروپاتی محیطی تقسیم شدند. سپس حساسیت و ویژگی آزمون های تینل، فالن، فالن معکوس، تورنیکت، افتراق دو نقطه، کمپرشن و فلیک در دیابتی ها و غیر دیابتی ها مقایسه شد. داده ها با آزمون های آماری کای دو تحلیل شدند.
یافته ها: میانگین سنی افراد مبتلا ۱۳٫۲۵±۵۵ سال و میانگین مدت علایم در افراد علامت دار ۱۹ ماه بود. سندرم تونل کارپال با شدت متوسط نسبت به خفیف و شدید شایع تر بود. از ۱۱۵ دست مورد مطالعه، ۲۵ دستCTS ، ۲۰ دست CTS و دیابت، ۲۳ دست CTS و دیابت و نوروپاتی محیطی، ۱۴ دست گزگز بدونCTS ، ۱۹ دست دیابت علامت دار بدون CTS و ۱۴ دست طبیعی بودند. در گروه CTS غیر دیابتی، علامت فلیک و پس از آن فالن معکوس حساس ترین آزمون بودند و بالاترین ویژگی (%۹۵) را آزمون های تینل و فالن داشتند. در گروه دیابتی های مبتلا به CTS، حساس ترین آزمون (%۵۶) فالن معکوس بود و بالاترین ویژگی (%۷۷) را آزمون تینل داشت. در گروه دیابتی های مبتلا به CTS و نوروپاتی محیطی، بالاترین حساسیت (%۵۹) را دو آزمون فالن و کمپرسیون و بالاترین ویژگی (%۷۷) را آزمون تینل داشتند. در مجموع در گروه دیابتی ها، آزمون کمپرسیون بالاترین حساسیت (%۵۱) و تینل بالاترین ویژگی (%۷۷) را داشت.
نتیجه گیری: با توجه با یافته ها، پیشنهاد می شود در گروه دیابتی مبتلا به سندرم تونل کارپال آزمون های فالن، فالن معکوس و کمپرسیون استفاده شود.