مقاله استخوان سازی انتقالی با روش توبولار اکسترنال فیکساتور AOدر درمان استئومیلیت مزمن با نقص استخوانى زیاد که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در پاییز ۱۳۹۳ در مجله علمی دانشگاه علوم پزشکی گرگان از صفحه ۹۴ تا ۹۸ منتشر شده است.
نام: استخوان سازی انتقالی با روش توبولار اکسترنال فیکساتور AOدر درمان استئومیلیت مزمن با نقص استخوانى زیاد
این مقاله دارای ۵ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله شکستگی استخوان
مقاله استئومیلیت مزمن
مقاله نقص استخوانی
مقاله توبولار اکسترنال فیکساتور AO

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: کوکلی سعید

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
زمینه و هدف: نقص استخوانی وسیع یکی از مشکلات مهم ارتوپدی در درمان شکستگی های عفونى استخوان های بلند است که نیاز به جراحی بازسازی وسیع استخوان و بافت نرم دارد. این مطالعه به منظور استخوان سازی انتقالی با روش توبولار اکسترنال فیکساتور AO در درمان استئومیلیت مزمن با نقص استخوانى زیاد انجام گردید.
روش بررسی: در این مطالعه توصیفى ۱۲ بیمار (۱۱ مرد و یک زن) با شکستگی عفونى اندام تحتانى در مرکز آموزشى و درمانى پنجم آذر تحت درمان جراحى با کمک توبولار اکسترنال فیکساتور AO قرار گرفتند. بیماران در مدت متوسط ۱۶ ماه پیگیرى شدند و بروز عوارضى چون استئومیلیت مجدد، نیاز به پیوند استخوان، شل شدن شانزها، شکستگى مجدد و صدمات عصبى – عروقى ارزیابى گردید.
یافته ها: شکستگی ها شامل ۴ مورد شکستگى ساق، ۷ مورد شکستگى ران و یک مورد شکستگى پلاتوى تیبیا بود. تمام شکستگى ها باز بود. فیکساسیون اولیه ۵ مورد با پلیت، ۵ مورد نیل داخل استخوانى و ۲ مورد با کشش اسکلتال انجام شده بود. کشت اندوستئوم در همگى مثبت بود. کشت بعد از جراحى در همگی منفى بود. متوسط زمان بروز شکستگى و شروع درمان با اکسترنال فیکساتور ۷۵٫۵ روز بود. میانگین طول قطعه سکستروم ۸٫۸ سانتى متر (۵-۱۴ سانتى متر) و در ران ۱۰٫۷۱ سانتى متر (۷-۱۴ سانتى متر) و در ساق ۶ سانتى متر (۵-۷ سانتى متر) بود. متوسط زمان قرارگیری اکسترنال فیکساتور تا خارج سازى آن، ۱۶٫۸ ماه (۱۰-۲۵ ماه) بود. متوسط دوره درمان شامل زمان انتقال قطعه استخوانى و ترمیم، حدود ۱٫۱۹ ماه در سانتى متر به دست آمد. در ۷ مورد به گرافت Docking Site نیاز شد. عفونت مجدد استخوان وجود نداشت. عفونى سطحى پوست ۸ مورد بود که با آنتى بیوتیک و شل شدن شانز در ۴ مورد و با تعویض آن درمان شد. در ۵ مورد Premature Consolidation و در ۳ مورد انحراف قطعه انتقالى رویت شد که با تصحیح اکسترنال برطرف شد. صدمه عصبى عروقى ایاتروژنیک وجود نداشت.
نتیجه گیری: انتقال استخوان با استفاده از توبولار اکسترنال فیکساتور AO به عنوان درمان جانشین حفظ عضو در جوش نخوردن عفونى مزمن استخوان که امکان قطع عضو وجود دارد؛ توصیه مى گردد که باعث مى شود بیمار ناتوان، به زندگى نسبتا طبیعی و سطح قابل قبول فعالیت برگردد.