مقاله ارزیابی دقت تکنیک توموگرافی خطی در تعیین کمیت استخوان فک بالا که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در ۱۳۹۲ در مجله دانشگاه علوم پزشکی کرمان از صفحه ۳۷۴ تا ۳۸۶ منتشر شده است.
نام: ارزیابی دقت تکنیک توموگرافی خطی در تعیین کمیت استخوان فک بالا
این مقاله دارای ۱۳ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله توموگرافی خطی
مقاله کمیت استخوان فک بالا
مقاله ایمپلنت

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: حسینی زارچ سیدحسین
جناب آقای / سرکار خانم: محمدزاده زهرا

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
مقدمه: ایمپلنت های دندانی در طول سال های اخیر موفقیت روزافزون داشته اند. برای پی ریزی یک طرح درمان دقیق در قرار دادن ایمپلنت و همچنین تعیین پیش آگهی درمان، نیاز به تصویربرداری دقیق از ناحیه می باشد. توموگرافی خطی به دلیل توانایی ارائه اطلاعات از بعد باکولینگوالی (علاوه بر ارتفاع))، دوز اشعه بسیار پایین تر نسبت به توموگرافی کامپیوتری معمولی، هزینه کمتر و در دسترس بودن در مقایسه با توموگرافی کامپیوتری اشعه مخروطی (Cone beam computed tomography یا CBCT) می تواند، در موارد قرار دادن تعداد محدودی ایمپلنت، تکنیک تصویربرداری انتخابی باشد. البته این روش باید دقت قابل قبولی داشته باشد. در این مطالعه سعی دقت این تکنیک در تعیین کمیت استخوان فک بالا بررسی شد.
روش: این مطالعه از نوع بررسی روایی روش های تشخیصی بود. ۴ جمجمه خشک انسان انتخاب شد و بر روی هر فک بالا مکان دندان های ۱۳۵۷ ۷۵۳۱ انتخاب و با نشانگر اپک مشخص گردید (۳۲ عدد). در هر مکان مشخص شده ۳ گویچه فلزی با ابعاد ۳ میلی متر بر روی لبه کرست آلوئول- کورتکس استخوانی باکال و کورتکس لینگوال، در فواصل متفاوت از لبه کرست قرار داده شد. از این نواحی تصاویر توموگرافی خطی توسط دستگاه تصویربرداری Promax (Planmeca) تهیه گردید. سپس فواصل مرتفع ترین نقاط گویچه های موجود بر کرست آلوئول تا نقاط مشابه بر روی گویچه های باکالی و لینگوالی و همچنین فواصل مرتفع ترین نقاط بر روی گویچه های باکالی تا گویچه های لینگوالی اندازه گیری شد. فواصل ذکر شده به طور مستقیم بر روی استخوان های فک بالا به طریقه مشابه محاسبه گردید. مقادیر حاصل از اندازه گیری های مستقیم و اندازه گیری بر روی توموگرام ها توسط آزمون آماری Wilcoxon آنالیز شد.
یافته ها: بر اساس آزمون آماری Wilcoxon در ۳ مورد ارتفاع باکالی، ارتفاع لینگوالی و ضخامت داده های حاصل از توموگرافی به طور معنی دار کمتر از اندازه های حقیقی بود. در ۸۱٫۳ درصد اندازه گیری ها، فواصل بر روی توموگرام ها کمتر تخمین زده شدند، البته در تمام موارد محاسبه شده تفاوت ها در مقادیر اندازه گیری شده در محدوده ۱± میلی متر بود.
نتیجه گیری: با توجه به نتایج حاصل از توموگرافی خطی در تعیین کمیت استخوان فک بالا، با استفاده از این تکنیک اندازه های حاصل کمتر از مقادیر حقیقی می باشد. اما با توجه به میانگین تفاوت ها، در طرح ریزی درمان ایمپلنت، به خصوص در موارد قرار دادن تعداد محدود ایمپلنت، در صورتی که امکان استفاده از تکنیک CBCT وجود نداشته باشد، توموگرافی خطی قابل استفاده می باشد.