مقاله اثر پیش درمان عصاره گل ازگیل ژاپنی بر سطوح BDNF (Brain-Derived neurotrophic factor)، SOD (Superoxide dismutase) و MDA (Malondialdehyde) در هیپوکامپ موش های در معرض ۶ هیدروکسی دوپامین به دنبال ۱۲ هفته تمرین اختیاری که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در هفته سوم فروردین ۱۳۹۳ در مجله دانشکده پزشکی اصفهان از صفحه ۱۲۰ تا ۱۳۰ منتشر شده است.
نام: اثر پیش درمان عصاره گل ازگیل ژاپنی بر سطوح BDNF (Brain-Derived neurotrophic factor)، SOD (Superoxide dismutase) و MDA (Malondialdehyde) در هیپوکامپ موش های در معرض ۶ هیدروکسی دوپامین به دنبال ۱۲ هفته تمرین اختیاری
این مقاله دارای ۱۱ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله عصاره گل گیاه ازگیل ژاپنی
مقاله تمرین اختیاری
مقاله ۶
مقاله هیدروکسی دوپامین

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: فلاح محمدی ضیاء
جناب آقای / سرکار خانم: محمدی راضیه
جناب آقای / سرکار خانم: اصلانی جلیل

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
مقدمه: هدف از اجرای پژوهش، بررسی تاثیر عصاره هیدروالکلی گل ازگیل ژاپنی بر سطوح BDNF (Brain-Derived neurotrophic factor)، SOD (Superoxide dismutase) و MDA (Malondialdehyde) در هیپوکامپ موش های پارکینسونی به دنبال ۱۲ هفته تمرین اختیاری در چرخ دوار بود.
روش ها: موش های صحرایی به ۶ گروه شاهد سالم، شاهد پارکینسونی، تمرین، تمرین- سم، عصاره- سم و تمرین- عصاره- سم تقسیم شدند. گروه تمرین به مدت ۱۲ هفته تمرین انجام داد. گروه تمرین- سم، ۱۲ هفته تمرین انجام داد. سپس در معرض سم نرونی قرار گرفت. گروه تمرین- عصاره به مدت ۱۲ هفته تمرین کرد و هر هفته سه بار عصاره را به صورت صفاقی و به میزان ۲۰۰ mg/kg دریافت کرد. تخریب هیپوکامپ با تزریق استریوتاکسی محلول ۶-هیدروکسی دوپامین به داخل بطن مغز صورت گرفت. داده ها به روش One way analysis of variance (One way ANOVA) و آزمون تعقیبی LSD (Fisher’s least significant difference) تجزیه و تحلیل شد.
یافته ها: تمرین،
BDNF را افزایش داد، اما تمرین و عصاره به تنهایی نتوانستند از کاهش BDNF در اثر سم جلوگیری کنند و تفاوت بین گروه های شاهد سالم و گروه تمرین- عصاره معنی دار بود (P=0.001). تمرین به طور معنی داری موجب افزایش SOD در مقایسه با گروه شاهد شد (P=0.001)، اما نتوانست در مقابل آثار سم جلوگیری کند (P=0.001). تفاوت سطوح SOD بین گروه عصاره- تمرین با گروه شاهد معنی دار نبود (P=0.125). تمرین اثر پیشگیرانه در برابر افزایش MDA نداشت (P=0.001). تفاوت MDA بین گروه عصاره پارکینسون و شاهد سالم معنی دار نبود (P=0.904). همچنین اختلاف سطح MDA بین دوگروه شاهد سالم و گروه تمرین و عصاره معنی دار نبود (P=0.918).
نتیجه گیری: ورزش اختیاری همراه با مصرف عصاره ازگیل سبب افزایش ظرفیت آنتی اکسیدانی هیپوکمپ می شود، اما نمی تواند مانع از کاهش معنی دار
BDNF شود. احتمال دارد با افزایش SOD و کاهش MDA، دیگر نیازی به بالا رفتن سطح BDNF برای مقابله با استرس اکسایشی تولید شده به دنبال ورزش نباشد.