مقاله اثر فعالیت ورزشی تناوبی شدید و پیلاتس بر سطح آیریزین سرمی و مقاومت انسولینی زنان دارای اضافه وزن که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در مرداد و شهریور ۱۳۹۳ در مجله غدد درون ریز و متابولیسم ایران از صفحه ۱۹۰ تا ۱۹۶ منتشر شده است.
نام: اثر فعالیت ورزشی تناوبی شدید و پیلاتس بر سطح آیریزین سرمی و مقاومت انسولینی زنان دارای اضافه وزن
این مقاله دارای ۷ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله آیریزین
مقاله خانواده فیبرونکتین
مقاله پروتئین FNDC5

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: خدادادی هاشم
جناب آقای / سرکار خانم: رجبی حمید
جناب آقای / سرکار خانم: عطارزاده حسینی سیدرضا
جناب آقای / سرکار خانم: عباسیان صادق

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
مقدمه: تغییر فنوتیپ بافت چربی بر اثر تمرین تئوری جدیدی است که به تازگی مطرح گردیده، با این وجود شناسایی سازوکار سلولی مولکولی آن در حال بررسی است. هدف پژوهش حاضر تعیین اثر فعالیت ورزشی تناوبی شدید و پیلاتس بر سطح آیریزین سرمی و مقاومت انسولینی زنان دارای اضافه وزن بود.
مواد و روش ها: پژوهش حاضر از نوع بررسی نیمه تجربی با طرح پیش پس آزمون بود. آزمودنی های بررسی را ۲۱ زن دارای اضافه وزن (میانگین سنی ۲۹٫۵۵ سال) تشکیل می دادند. پس از انتخاب، آزمون بیشینه اکسیژن مصرفی انجام گرفت و آزمودنی-ها به صورت تصادفی به دو گروه تمرین تناوبی شدید (۱۲ تن) و پیلاتس (۹ تن) تقسیم شدند. آزمودنی های گروه اول یک وهله ۳۰ ثانیه ای شامل ۱۵ ثانیه دویدن با ۱۲۰% بیشینه سرعت هوازی و ۱۵ ثانیه استراحت انجام دادند. گروه دوم تنها یک جلسه تمرین پیلاتس را انجام داد. پس از گرفتن نمونه خونی دوم، تجزیه و تحلیل آماری در سطح ۰٫۰۵>P انجام شد. یافته ها: سطح آیریزین در هر دو گروه پس از یک جلسه فعالیت ورزشی افزایش یافته بود که این افزایش در گروه تمرین تناوبی شدید معنی دار بود (t11= 2.3 و ۰٫۰۳۹=P). بلافاصله پس از فعالیت ورزشی مقاومت انسولینی در گروه تمرین تناوبی شدید کاهش، و در گروه تمرین پیلاتس افزایش یافته بود که به لحاظ آماری معنی دار نبود (P>0.05). نتیجه گیری: یافته های پژوهش حاضر بیانگر افزایش سطح آیریزین در زنان دارای اضافه وزن بود. با این حال، یافته ها حاکی از عدم تغییر در مقاومت انسولینی بود.