مقاله اثر ضددیابتی عصاره الکلی بخش های هوایی گیاه درمنه بیابانی (Artemisia deserti) در موش های صحرایی سالم و دیابتی شده توسط استرپتوزوتوسین که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در خرداد و تیر ۱۳۹۳ در مجله دانشگاه علوم پزشکی قم از صفحه ۱۲ تا ۱۹ منتشر شده است.
نام: اثر ضددیابتی عصاره الکلی بخش های هوایی گیاه درمنه بیابانی (Artemisia deserti) در موش های صحرایی سالم و دیابتی شده توسط استرپتوزوتوسین
این مقاله دارای ۸ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله درمنه بیابانی
مقاله دیابت ملیتوس
مقاله موش صحرایی،کاهش قند خون

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: عیدی اکرم

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
زمینه و هدف: بسیاری از گیاهان دارویی جهت درمان بیماری دیابت توصیه شده اند. جنس درمنه از نظر ویژگی های گیاه شناسی و خصوصیات دارویی همواره مورد توجه بوده و در طب سنتی برای درمان بیماری های مختلفی استفاده می شود. این مطالعه با هدف بررسی اثر عصاره الکلی بخش های هوایی گیاه درمنه بیابانی (Artemisia deserti) در موش های صحرایی سالم و دیابتی شده توسط استرپتوزوتوسین انجام شد.
روش بررسی: جهت القای دیابت، موش های صحرایی به صورت درون صفاقی، استرپتوزوتوسین را به مقدار ۷۰ mg/kg دریافت کردند. عصاره الکلی بخش های هوایی گیاه Artemisia deserti در مقادیر (۵۰، ۱۰۰، ۲۰۰ و ۴۰۰ mg/kg) وزن بدن به صورت خوراکی به مدت ۲۸ روز به حیوانات سالم و دیابتی شده تیمار شد. در پایان تیمار، حیوانات بیهوش شده و نمونه های خون از قلب جمع آوری شد. در مرحله بعد، میزان گلوکز، انسولین، کلسترول تام، تری گلیسرید، اوره، اسید اوریک، کراتینین سرم اندازه گیری شد. داده ها با استفاده از آزمون واریانس یک طرفه و تست توکی تجزیه و تحلیل شدند. سطح معنی داری، p<0.05 در نظر گرفته شد.
یافته ها: تیمار خوراکی عصاره الکلی بخش های هوایی گیاه Artemisia deserti به مدت ۲۸ روز موجب کاهش معنی داری در سطح گلوکز، تری گلیسرید، کلسترول تام، اوره، اسید اوریک و کراتینین در موش های دیابتی شد. همچنین تیمار خوراکی عصاره گیاه موجب افزایش معنی داری در سطح انسولین در موش های دیابتی شد. همچنین تیمار خوراکی عصاره گیاه، تغییر معنی داری در سطح پارامترهای فوق در حیوانات سالم ایجاد نکرد.
نتیجه گیری: نتایج تحقیق حاضر نشان داد گیاه Artemisia deserti دارای اثر ضددیابتی در موش های صحرایی بوده و می تواند جهت مقاصد درمانی مورد توجه قرار گیرد.