مقاله اثر داروی سیلی مارین و دی متیل سولفوکساید بر بیان رسپتور کموکاینی CXCR3 مربوط به لنفوسیت های کمکی نوع ۱ که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در هفته اول خرداد ۱۳۹۳ در مجله دانشکده پزشکی اصفهان از صفحه ۴۵۳ تا ۴۶۰ منتشر شده است.
نام: اثر داروی سیلی مارین و دی متیل سولفوکساید بر بیان رسپتور کموکاینی CXCR3 مربوط به لنفوسیت های کمکی نوع ۱
این مقاله دارای ۸ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله لنفوسیت های T helper1
مقاله رسپتور کموکاینی
مقاله سیلی مارین
مقاله فلوسیتومتری

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: طغیانی خوراسگانی محدثه
جناب آقای / سرکار خانم: اسکندری ناهید
جناب آقای / سرکار خانم: قراگوزلو مرجان
جناب آقای / سرکار خانم: فضیلتی محمد

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
مقدمه: سیلیمارین یک کمپلکس فلاونولیگنان مشتق از گیاه خار مریم (Milk thistle) با نام علمی SilybumMarianum است که به خاطر اثرات حفاظت کبدی و ضد التهابی اش معروف است. در سال های اخیر، توجه محققان به اثرات تعدیل ایمنی (Immunomodulatory) این گیاه معطوف شده است و در این خصوص، مطالعاتی انجام گردیده است. در مطالعه حاضر، اثر داروی سیلی مارین بر بیان رسپتور کموکاینی CXCR3 (Chemokine (C-X-C motif) receptor3) لنفوسیت(T helper1) Th1 در مقایسه با دی متیل سولفوکساید DMSO) یا (Dimethyl sulfoxide مورد بررسی قرار گرفت.
روش ها: ابتدا از افراد سالم خون گیری انجام شد (n=8). سپس با استفاده از فایکول سلول های تک هسته ای، خون محیطی PBMC) یا (Peripheral blood mononucleated cell جداسازی گردید و در محیط (Roswell Park memorial institute medium) RPMI و در مجاورت سیلی مارین و DMSO با غلظت مناسب (۱۰۰Mm) قرار گرفت. درصد سلول های CD4+T بیان کننده رسپتور کموکاینی در بین جمعیت های لنفوسیت های T توسط رنگ های (Fluoresseinisothiocyanate) FITC و (Phycoerythrin) PE که روی آنتی بادی های منوکلونال ضد انسانی کونژوگه شد، با استفاده از فلوسایتومتری نسبت به شاهد منفی (DMSO) تعیین گردید.
یافته ها: سیلی مارین در غلظت مورد استفاده (۱۰۰Mm) در مقایسه با DMSO به طور قابل ملاحظه ای باعث افزایش بیان رسپتور ۳CXCR گردید (P<0.05).
نتیجه گیری: ارزیابی سیلی مارین بر بیان رسپتورهای کموکاینی، به عنوان یک عامل تعدیل کننده ایمنی (Modifier) نشان داد که در شرایطی که سرکوب ایمنی (Immunosuppression) مورد نیاز است، می تواند داروی ارزشمندی باشد.