سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: کنفرانس ملی کارآفرینی، تعاون، جهاد اقتصادی

تعداد صفحات: ۱۲

نویسنده(ها):

زهره سعادتمند – استادیار گروه علوم تربیتی، دکتری برنامه ریزی درسی دانشگاه آزاد اسلام
مریم براتعلی – دانشجوی دکتری دانشگاه آزاد اسلامی واحد اصفهان (خوراسگان) و عضو باشگاه پ

چکیده:

امروزه با توجه به سرعت بالای تحولات علمی و در نتیجه مهارت های لازم برای تصدی مشاغل گوناگون در جهان، یکی از ملاک های رضایت دانشجویان از تحصیلات دانشگاهی، پاسخگو بودن عناصر برنامه های درسی دانشگاهی در نظام آموزش عالی کشور در خصوص پرورش کارآفرینی میباشد؛ چرا که یکی از مهم ترین عناصر نظام آموزش عالی و دانشگاه ها برنامه های درسی است که نقش تعیین کننده و انکارناپذیری در تحقق اهداف و رسالت های آموزش عالی از نظر کمی و کیفی دارد. لذا هدف از این پژوهش بررسی میزان پاسخگویی عناصر برنامه درسی دانشگاه به رفتارکارآفرین در فراگیران، با تمرکز بر دیدگاه دانشجویان علوم تربیتی در دانشگاه آزاد اسلامی واحد۸۹ بود. به منظور انجام این پژوهش توصیفی – تحلیلی، ۵۰ نفر ۹- خوراسگان در سال تحصیلی ۰از دانشجویان به شیوه نمونه گیری تصادفی انتخاب شدند و پرسشنامه محقق ساخته ای برای سنجش میزان توجه به رفتار کارآفرینی در برنامه درسی دانشگاه، در بین آنها توزیع گشت. داد-هt های به دست آمده با استفاده از روش های آمار توصیفی و روش های آمار استنباطی، آزمون دو گروه مستقل و نیز آزمون رتبه بندی فریدمن، مورد تجزیه و تحلیل t حالت اول و آزمون قرارگرفته است. نتایج پژوهش نشان داد که دانشجویان میزان پاسخگویی عناصر برنامه درسی محتوای برنامه ،(t =7/263) 3/ دانشگاه به رفتار کارآفرین را در اهداف برنامه درسی با میانگین ۷۴و روش (t =2/827) 3/ ابزار و منابع یادگیری با میانگین ۲۹ ،(t =10/177) 3/ درسی با میانگین ۸۸بالاتر از سطح متوسط ارزیابی کردند. بین مجموعه (t =2/795) 3/ های ارزشیابی با میانگین ۲۸نمرات چهارگانه اهداف برنامه درسی، محتوای برنامه درسی، ابزار و منابع یادگیری و روش های ارزشیابی در مورد میزان پاسخگویی به پرورش رفتار کارآفرینی، نیز تفاوت معنادار وجود دارد.بین نظرات دانشجویان در مورد میزان توجه به پرورش کارآفرینی p < 0/ همین طور در سطح ۰۵در اهداف برنامه درسی، بر حسب جنسیت تفاوت معنادار به چشم می خورد. البته نتایج محقق شده در این مطالعه به معنای مطلوبیت میزان پاسخگویی این عناصر به بحث پرورش رفتارهای کارآفرین در دانشجویان نمی باشد و هنوز نسبت به استانداردهای جهانی برنامه های درسی دانشگاه های پیشرو در این زمینه در اقصی نقاط دنیا، در درجه پایینی قرار داشته و جای تأمل وتحقیق بیشتری دارد. همین طور تحقیقات جامع تری نیز در مورد عنصر دیگری از برنامه های درسی دانشگاهی یعنی روشهای یاددهی- یادگیری در کلاس های مختلف، نیز می تواند به روشن گشتن علل خلأهای موجود در زمینه ناتوانی های دانش آموختگان دانشگاه ها، کمک فراوانی نماید