سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: دومین کنفرانس بین المللی معماری و سازه

تعداد صفحات: ۸

نویسنده(ها):

محسن وفامهر – دانشیار دانشکده معماری و شهرسازی دانشگاه علم وصنعت ایران
سیده مهسا غمخوار – دانشجوی کارشناسی ارشد تکنولوژی معماری دانشگاه هنر اسلامی تبریز
سیده ملیکا غمخوار – دانشجوی کارشناسی دانشکده ریاضی و علوم کامپیوتر دانشگاه صنعتی امیرکبی

چکیده:

امروزه در سراسر دنیا ساختمان های بلند زیادی با سیستم سازه ای دیاگریدDiagrid ساخته می شوند که این امر به دلیل ظرفیت سازه ای بالای این سیستم و همچنین امکان ایجاد طرح های بدیع معمارانه در این روش نسبت به سایر سیستمها درساختمان های بلند مرتبه می باشد.اما نکته حائز اهمیت این است که طراحی معمارانه بسیاری از این ساختمان ها صرفا بر اساس مورب بودن اعضای ساختمان وبدون توجه به زاویه بهینه ممکن بین این اعضا صورت می گیرد و به همین دلیل است که بیشتر سازه های طراحی شده با سیستم دیاگرید دارای زاویه ثابت ۶۰ درجه بین اعضای مورب می باشند که این موضوع باعث کاهش ظرفیت سازه ای و افزایش چشمگیر مصرف فولاد (نسبت به حالت بهینه ) در این ساختمان ها شده است. در این مقاله یافتن زاویه بهینه بین اعضای مورب بر پایه طراحی بر اساس زیبایی شناسی معمارانه ، سختی سازه ای و کاهش مصرف مصالح مورد ارزیابی قرار گرفته است. این بررسی بر روی سازه های دیاگرید با ارتفاعات متفاوت و هندسه های گوناگون صورت گرفته است. نتایج مطالعه نشان میدهد که در سازه های دیاگرید با پلان مربعی یکسان در سازه هایی که نسبت ارتفاع به عرض آنها کمتر از ۷ می باشد بهتر است زاویه بین اعضای مورب در تمام ارتفاع سازه ثابت بماند و نتایج محاسبات نشان می دهد که این زاویه بهینه بین ۶۰ تا ۷۲ درجه بسته به ارتفاع سازه متغیر خواهد بود.و نیز در مورد سازه های با نسبت ارتفاع به عرض بیشتر از ۷ ، بهتر است زاویه بین اعضای مورب سیستم دیاگرید در ارتفاع سازه تغییر یابد که برای هر سازه با ارتفاع مشخص ، مقادیر زوایای بهینه معین می باشند. نتایج حاصل از محاسبات فوق که بر اساس سختی سازه حاصل می شود، با نتایج حاصل از استراتژی های مصرف کمتر مصالح کاملا تطبیق دارد و محاسبات نشان می دهد که برای ساخت سازه های طراحی شده با زوایای بهینه از نظر سازه ای ، میزان فولاد مورد نیاز کمتر خواهد بود. از نقطه نظر معماری نیز برای داشتن بازشوهایی با زاویه دید حداکثرکه کمترین مانع را ( اعضای مورب در سازه های دیاگرید به منزله موانع بصری به شمار می روند) پیش روی کاربران قرار دهند زاویه بهینه بین اعضای مورب ۶۰ درجه می باشد. از نظر زیبایی شناسی و تلطیف حس بصری نیز زوایای بهینه ای وجود دارد. در این مطالعه با توجه به تمامی موارد فوق زاویه بهینه بین اعضای مورب برای سازه های دیاگرید با ارتفاعات مختلف به دست آمده است.