سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: همایش ملی صنایع فرهنگی نقش آن در توسعه پایدار

تعداد صفحات: ۷

نویسنده(ها):

بهمن سعیدی پور – استادیار دانشگاه پیام نور
رابعه صوفی – کارشناسی ارشد تاریخ وفلسفه آموزش وپرورش
حسین مرادی مخلص – کارشناسی ارشد تکنولوژی آموزشی
صدیقه یوسفلی – کارشناسی ارشد تاریخ وفلسفه آموزش وپرورش

چکیده:

با کاربرد وتوسعه تکنولوژی ارتباطات و اطلاعات درامر آموزش ویادگیری به عنوان یکی از زمینه های اصلی پیشرفت بشری، در طلیعه هزاره سوم میلادی مفهوم یادگیری سیار نیز به عنوان یکی از آخرین ومهمتریندستاوردهای این تکنولوژی برای بشر به منصه ظهور رسیده است. یادگیری سیار یک شاخه توسعه یافته از یادگیری الکترونیکی است که نسبت به سایر انواع این یادگیری امکان دسترسی به محتوای یادگیری وتعامل باسایر افراد حاضر در محیط یادگیری را با سهولت بیشتری برای فراگیران فراهم می سازد.امروزه یادگیری سیار به عنوان رویکردی جدید درنظام های آموزشی کشورها مورد توجه قرار گرفته است. جایگاه عنصر تعامل به عنوانعنصری تببین کننده در فرایند یادگیری سیار برهیچ متخصصی پوشیده نیست. تعامل بخش ضروری وجدایی ناپذیر یادگیری سیار است، چرا که باعث علاقمندی یادگیرندگان وتحریکات ذهنی آن ها درطول یادگیری میشود. موضوع این مقاله یادگیری سیار پلی برای گذراز سطوح تعاملی انفعالی به سطوح تعاملی پیچیده می باشد که در آن پس از تعریف یادگیری سیار به بررسی اهداف آموزش سیار ، سطوح تعامل در یادگیری سیار ومدل پیشنهادی راهبرد گسترش تعامل در یادگیری سیار می پردازد. این مقاله از نوع مروری بوده واز منابع کتابخانه ای والکترونیکی جمع آوری شده است