سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: اولین همایش ملی راهبردهای دستیابی به کشاورزی پایدار

تعداد صفحات: ۷

نویسنده(ها):

سعید شمشی – دانشجوی کارشناسی ارشد مهندسی مکانیک ماشینهای کشاورزی دانشگاه شهرکر
محمدعلی قضاوی – استادیار و عضو هیئت علمی گروه مهندسی مکانیک ماشینهای کشاورزی دانشگاه
مهدی مرادی – دانشجوی کارشناسی ارشد مهندسی مکانیک ماشینهای کشاورزی دانشگاه شهرکر

چکیده:

آلودگی های جهان به فلزات سنگین و مواد ضد زیست و توسعه ی فناوری های گیاه پالایی، استفاده از روش های رفع آلودگی مبتنی برگیاهان را مورد توجه قرار داده است. استفاده از این فناوری ها در حال حاضر برای زیرمجموعه هایی از آلودگی ها همچون ارسنیک وجود دارد. آلودگی های موجود که دارای جیوه، ارسنیک، کروم و روی هستند با این فناوری ها جذب گیاه شده و حتی امکان بازیافت فلزات گران بهایی مثل طلا نیز پس از جذب وجود خواهد داشت. واژه ی گیاه پالایی(آلایش زدایی گیاهی) در واقع استفاده ی مهندسی از گیاهان سبز شامل گونه های علفی و چوبی برای برداشت مواد آلاینده از آب و خاک یا کاهش خطرات آلاینده های محیط زیست نظیرفلزات سنگین، عناصر کمیاب، ترکیبات آلی و مواد رادیواکتیو است .هدف از کاربرد این فناوری، افزایش انتقال آلاینده ها از خاک به بخش های هوایی گیاه است، به گونه ای که با هر بار محصول دهی، بیشترین میزان آلاینده ها از محیط خاک خارج شود.در این مقاله به بررسی فرآیند تصفیه خاک و آب وهوا توسط این روش پرداخته شده و مزایا و محدودیتهای آن تشریح می گردد