سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: پانزدهمین همایش انجمن زمین شناسی ایران

تعداد صفحات: ۸

نویسنده(ها):

همایون صفایی – دانشیار گروه زمین شناسی دانشگاه اصفهان
زهرا تاجمیرریاحی – دانشجوی کارشناسی ارشد تکتونیک، دانشگاه اصفهان

چکیده:

با توجه به سابقه بروز زمینلرزه تاریخی در شهر اصفهان و ثبت بیش از چند صد کهلرزه با بزرگی بین ۲ الی۵ ریشتر در پژوهش های انجام شده توسط کارشناسان امور لرز هخیزی سازمان انرژی اتمی ایران طی سالهای۱۳۵۵ الی ۱۳۵۷ و همچنین طی فعالیت پایگاه لرزه نگاری استان اصفهان در سال های ۲۰۰۰ الی ۲۰۰۳میلادی لزوم توجه به وضعیت لرزه زمین ساختی این محدوده مشخص م یگردد. به علت عدم تطبیق روند این فعالیت ها با معدود گسل های شناخته شده در اطراف اصفهان و با علم به اینکه اولین و مهم ترین قدم در مطالعات لرزه خیزی هر ناحیه شناسایی گسل های فعال می باشد، اهمیت شناسایی گسل های منطقه اصفهان روشن می شود. با پردازش داده های رقومی ماهواره ای، مطالعات صحرایی و به کار گیری کهلرز ههای ثبت شده در شعاع ۱۰۰ کیلومتری شهر اصفهان وضعیت گسل ها و ویژگی لرزه خیزی آنها مورد بررسی قرار گرفته شده است. در این محدوده تعداد زیادی گسل از جمله ۶۳ گسل فعال مهم شناسایی شدند. این گسل ها ده ها تا صدها کیلومتر درازا داشته و غالباً در شش دسته اصلی با راستای مختلف قرار گرفت ه اند. نتایج به دست آمده حکایت از وجود گسلهای فعال مهمی مانندگسل اصفهان، گسل جنوب اصفهان وگسل شمال شرق اصفهان در حواشی شهر دارد. حداکثر بزرگی زلزله احتمالی MS و بیشینه شتاب افقی به دست آمده به روش تحلیلی، در اثر جنبش دوباره این گسل ها ۷/۳۴ ریسشترو۰/۴۷ شتاب ثقل زمین تعیین شده است.