سال انتشار: ۱۳۸۹

محل انتشار: دومین همایش علمی سراسری دانشجویی جغرافیا

تعداد صفحات: ۶

نویسنده(ها):

سیدعباس رجایی – دانشجوی دکتری جغرافیا و برنامه ریزی شهری، دانشگاه تهران، دانشکده جغر
فاطمه سالاروندیان – کارشناس ارشد جغرافیا و برنامه ریزی شهری، دانشگاه تهران
مریم جعفری مهرآبادی – دانشجوی کارشناسی ارشد جغرافیا و برنامه ریزی، دانشگاه تهران

چکیده:

اسکان غیررسمی به عنوان یکی از معضلات پیشروی شهرهای کنونی است. برای ساماندهی و بهبود این مشکل راهکارهای متعددی مطرح شده است؛ نوینترین رویکرد به مسئله حاشیه نشینی واسکان غیررسمی از اواخردهه ۱۹۸۰ میلادی تاکنون توانمندسازی و تقویت حاشیه نشینانو تکیه برسرمایه اجتماعی موجود در سکونتگاه های غیررسمی بوده است. در روش توانمندسازی مشارکتی، مرکز توجه، مردم و ساکنان شهر هستند و دولت متعهد می گردد که تسهیلات لازم را برای آنان فراهم کند. بهسازی شهری همراه با توانمندسازی اجتماعات ضعیف، رهیافت نوینی است که به دنبال شکست و عدم موفقیت راهبردهای قبل ازخود ارائه گردید. در این مقاله به روش توصیفی- تحلیلی به تشریح این راهکار، ضرورت آن و ردپای این راهبرد درنظام برنامهریزی ایران اشاره می شود. در پایان انتقادات وارد شده بر راهبرد توانمندسازی و پاسخ های مطرح شده در دفاع از آن عنوان شده است